Ἡ ἑλληνοαιγυπτιακὴ συμφωνία, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ 5000 Αἰγυπτίων ἐργατῶν στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἡ πρώτη ποὺ ὑπογράφουμε γιὰ τὴν ἐπίσημη εἰσδοχὴ μεταναστῶν· ἡ συμφωνία δείχνει, ὅτι, παρὰ τὴν ὑψηλὴ ἀνεργία, στὸ 12%, ὑπάρχει πολὺ σοβαρὴ ἔλλειψη ἐργατικῶν χειρῶν, κυρίως ἀνειδικεύτων στὴν πρωτογενῆ παραγωγή, στὸν τουρισμὸ καὶ στὶς ὑπηρεσίες. Οἱ ἀπρόσκλητοι μετανάστες δὲν καλύπτουν τὶς ἀνάγκες μας, ἐπειδὴ οἱ περισσότεροι δὲν ἀνταποκρίνονται στὶς ἀπαιτήσεις τῆς οἰκονομίας μας· πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια οἱ Ἀλβανοὶ καὶ οἱ ἄλλοι τῶν βαλκανικῶν χωρῶν, ὅπως καὶ Πολωνίας, Τσεχίας, εἶχαν ἀνταποκριθεῖ στὶς ἀνάγκες μας καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἔχουν ἐγκατασταθεῖ μονίμως κι ἔχουν φέρει καὶ τὶς οἰκογένειές τους, ἀλλὰ ἡ μεταμνημονιακὴ Ἑλλάδα εἶναι κάτι ἄλλο κι ἔχει ἐντελῶς ἄλλη δομὴ ἡ οἰκονομία της, σὲ σύγκριση μὲ τὴν προηγούμενη. Οἱ νέοι μας ἐπιδίδονται στὶς ψηφιακὲς ὑπηρεσίες καὶ διαπιστώνουν, ὅτι πολὺ εὔκολα βρίσκουν ἀπασχόληση στὶς ἑταιρεῖες τους.