Ἡ διεθνὴς οἰκονομία βαδίζει πλέον χωρὶς σαφὴ προορισμό, στὰ τυφλὰ κι ἐμφανέστατες πολλὲς ἀντιφάσεις· κύρια αἰτία θεωρεῖται ἡ ἀνάδειξη τοῦ πολυπολικοῦ κόσμου καὶ τοῦ νέου κέντρου της, ὅπως ἡ Ἀνατολὴ Ἀσία, ἀνταγωνιστικοῦ τῆς δυτικῆς οἰκονομίας. Ὅσο κι ἂν ὑποτιμοῦν στὴν Δύση τὴν πραγματικότητα αὐτή, δὲν τὴν λαμβάνουν ἐπίσης καθόλου ὑπ’ ὄψιν τους· οἱ κεντρικές τους τράπεζες, καὶ ἰδιαιτέρως τὸ Ὁμοσπονδιακὸ Ἀποθεματικὸ Ταμεῖο, διέπονται ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τῆς ἀμερικανικῆς κοσμοκρατορίας καὶ δὲν συνεκτιμᾶ οὔτε κἂν τὶς ἀπόψεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τραπέζης. Αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια αἰτία, μὲ δεύτερη κι ἐξ ἴσου σημαντική, τὴν πολιτική, καθὼς οἱ δυτικὲς κυβερνήσεις πιστεύουν, ὅτι, ἂν συνεκτιμήσουν στὶς ἐνέργειές τους, ἔστω μόνο τὶς οἰκονομικές, τὴν νέα πραγματικότητα, τὴν ὁποία ἀγνοοῦν πολιτικά, αὐτὸ θὰ θεωρηθεῖ ἀπ’ τὶς ἄλλες χῶρες, ὡς ἔμμεση ἀναγνώριση τοῦ πολυπολικοῦ κόσμου. Ἡ οἰκονομία ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ διαχωρισθεῖ ἀπ’ τὴν πολιτική.