Ἡ παρέμβαση τοῦ πάπα, γιὰ τὴν εἰρήνευση στὴν Οὐκρανία, δὲν ἦταν καὶ τόσο θεόσταλτη· ἡ Μόσχα εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν διαμεσολάβησή του, γιὰ τὸν τερματισμὸ τοῦ πολέμου, ἀλλὰ ὁ ποντίφηξ προσέθεσε στὴν παρέμβασή του καὶ ἀναφορές, ὅτι κάποιες ὁμάδες στρατιωτῶν φέρθηκαν ἀπάνθρωπα, ἐξ αἰτίας τῶν μεονοτικῶν τους πεποιθήσεων, ἐννοώντας, ὅτι οἱ Τσετσένοι μουσουλμάνοι διέπραξαν τὶς παραβιάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Πάντως καὶ μόνο ἡ προσφορὰ διαμεσολαβήσεως εἶναι κάτι ποὺ τὸν διακρίνει ἀπ’ τὴν καθολικὴ παράδοση στὴν περιοχή· τὸ Βατικανὸ ἀπ’ τὸν ἐκσχρισιανισμὸ τῶν Σλάβων καὶ τὸ σχίσμα ὑποστήριζε τοὺς Καθολικοὺς τῆς χώρας καὶ τοὺς Οὐνίτες στὴν συνέχεια, ἐνῶ στὸ πόλεμο αὐτοὶ ὅλοι ἐτάχθησαν μὲ τοὺς Ναζιστὲς καὶ διέπραξαν μυριάδες ἐγκλήματα κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Ρώσων κατοίκων της.