Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει ὑποστεῖ τὸ χειρότερο πλῆγμα της μὲ τὸ σκάνδαλο χρηματισμοῦ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, στὴν ἑβδομηκονταετῆ ἱστορία της· οἱ δηλώσεις καταδίκης του προσφέρουν προσχήματα στοὺς πολιτικούς, ἀλλὰ δὲν ἀποτελοῦν καὶ τὴν ἀπάντηση στὸν ἐκπεσμό της. Οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ πίστεψαν στὴν ἑνότητά τους, ὡς ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὰ ἐθνικά τους μίση καὶ τὴν διαφθορὰ τῶν καθεστώτων ποὺ τοὺς ὁδήγησαν σὲ δύο παγκοσμίους πολέμους ἐντὸς εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἑκατομμύρια νεκρούς· ἡ διαφθορὰ θεωρεῖται τὸ χειρότερο κακὸ ὑπονομεύσεως τῆς ἑνότητός τους, ὅπως τὸ καθιέρωσαν μὲ τὶς δημοκρατικές τους ἀρχές. Ἑπομένως, πειστικὴ ἀπάντηση εἶναι μόνο ἡ ἐπιτάχυνση τῆς πολιτικῆς συνοχῆς καὶ τῆς ἑνιαίας παρουσίας τῆς Εὐρώπης στὴν διεθνῆ σκηνή, ὡς ἀνεξαρτήτου ὀντότητος, χειραφετημένης ὅμως ἀπ’ τὸ ἀποικιακὸ παρελθόν της καὶ τὴν ἀλαζονεία καὶ ὑπεροψία τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρόκληση πρὸς τὴν εὐρωπαϊκὴ ἡγεσία, χωρὶς οὐδεμία ἄλλη παρέκκλιση.