Ἡ διεθνὴς οἰκονομία βρίσκεται σὲ φάση ἀξιολογήσεως τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν της, μὲ βαθύτατες ἐπιπτώσεις· ἤδη διαμορφώνονται νέες συνθῆκες, ἀλλὰ δὲν ἔχουν καταγραφεῖ πλήρως ἀπ’ ὅλους καὶ περισσότερο ἀπ’ τὶς δυτικὲς χῶρες. Οἱ ἀλλαγὲς εἶναι δύο μορφῶν, σὲ γενικὲς γραμμές: πρώτη, εἶναι ἡ ἀνακατανομὴ τῆς διεθνοῦς ἐργασίας, καθὼς ἡ Κίνα πρωτίστως καὶ δευτερευόντως οἱ Ἰνδίες καὶ ἡ Ρωσία ἔχουν ἀναδυθεῖ πλέον, ὡς αὐτόνομοι παραγωγοὶ στὰ κεφαλαιουχικὰ καὶ στὰ ψηφιακά, μὲ πρωταγωνιστικὸ ρόλο μάλιστα στὰ τελευταῖα ἔτη· δεύτερη, εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ πολιτικοῦ τους ρόλου, μὲ τοὺς ΒΡΙΚΣ (Βραζιλία, Ρωσία, Ἰνδίες, Κίνα, Νότιος Ἀφρική) καὶ τοὺς Ἀναδυόμενους, εἰς βάρος τῆς Δύσεως καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐνόχληση τῆς Οὐάσιγκτον. Οἱ δυτικὲς κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, ὅλων τῶν Δυτικῶν καὶ τῆς Κίνας, μόνο τῶν Ἀμερικανῶν, ἔχουν προκαλέσει τὴν διεύρυνση τοῦ χάσματός τους. Οἱ Ἀναδυόμενοι πιστεύουν, ὅτι οἱ Δυτικοὶ παραμένουν δέσμιοι τῆς ἀποικιοκρατίας τους…