Ἡ ἀναμέτρηση στὸ εὐρωατλαντικὸ στρατόπεδο θὰ κριθεῖ μᾶλλον στὸ οἰκονομικὸ πεδίο κι ὄχι στὸ πολιτικό· στὸ τελευταῖο, οἱ δεσμεύσεις εἶναι πολλὲς καὶ δυσδιάκριτες διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ, ὅταν μάλιστα ἐπικαλύπτονται ἀπ’ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ τὴν ἰδεολογία τοῦ δυτικοῦ κόσμου, μὲ τὶς θεωρίες περὶ δημοκρατίας καὶ ἐλευθερίας. Στὴν οἰκονομία τὰ πράγματα εἶναι χειροπιαστὰ κι ἔχουν ἀντίκτυπο στὴν καθημερινότητα τῶν πολιτῶν καὶ μάλιστα τώρα στὴν ἐπιβίωσή τους, μὲ τὸν πληθωρισμὸ καὶ τὴν ἐνεργειακὴ κρίση· οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν ὑποστεῖ τὶς διακρίσεις τῶν Ἀμερικανῶν εἰς βάρος τους καὶ γι’ αὐτὸ ἀποδέχονται καὶ ἐπικροτοῦν τὰ οἰκονομικὰ ἀνοίγματα πρὸς τὴν Κίνα καὶ τοὺς Ἀναδυομένους, διαφοροποιούμενοι ἐμφανῶς ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον. Στὰ πλαίσια αὐτὰ εὐνοοῦν τὴν ἐπιβολὴ ἀντιποίνων στὶς ἀμερικανικὲς ἐπιδοτήσεις καὶ τὴν διαφοροποίησή τους στοὺς δασμοὺς στὰ κινεζικὰ τεχνολογικὰ προϊόντα· ἡ ἄρνηση διαλόγου ἀπὸ πλευρᾶς τῆς Ἀμερικῆς ἐξωθεῖ περισσότερο τοὺς Εὐρωπαίους στὰ ἄκρα.