Ἡ δυτικὴ οἰκονομία χαρακτηρίζεται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές της, χωρὶς οὐδεμία σχέση μὲ τοὺς διάττοντας ἀστέρας τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, ὡς μυωπικὴ καὶ ἀδυνατοῦσα καταγράψαι τὰ πραγματικὰ δικά της καὶ παγκόσμια προβλήματα· δύο εἶναι οἱ κύριες ἀδυναμίες της κατανοήσεώς τους, ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία καὶ ὁ διεθνὴς καταμερισμὸς ἐργασίας. Ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος, τὸ ἔχουμε γράψει πολλὲς φορές, εἶναι σὰν τὶς ἀσύμβατες εὐθεῖες μὲ τὸν προηγούμενό του βιομηχανικό· δὲν ἀλλάζουν μόνο οἱ παραγωγικὲς σχέσεις, ἀλλὰ καὶ οἱ κοινωνικές, ὅταν τὸ παιδί, ἀπ’ τὰ ὀκτὼ μέχρι δέκα χρόνια του, ἔχει τὴν ἄνεση τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν γονέων του στὶς ψηφιακὲς συναλλαγὲς καὶ διδαχῆς τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων· δεύτερον, ὁ διεθνὴς καταμερισμὸς τῆς ἐργασίας εἶναι ἄλλος σήμερα, μὲ τὴν συγκέντρωση τῆς παραγωγῆς παραγωγικῶν καὶ διαρκῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν στὴν Κίνα καὶ στοὺς Ἀναδυόμενους. Ἡ Οὐάσιγκτον ζεῖ στὴν παλαιὰ ἐποχὴ τῆς κοσμοκρατορίας της, ἀλλὰ αὐτὴ ἔχει περάσει…