Ἡ διεύρυνση τοῦ ἀτλαντικοῦ ρήγματος εἶναι γεγονὸς καὶ δὲν ἀποκρύπτεται πλέον ἀπ’ τὶς δύο πλευρές· ἡ διαφοροποίηση στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, μὲ ἀφορμὴ τὴν προμήθεια θωρακισμένων, τὸ ἐπιβεβαιώνει, ἐνῶ ἡ ἀντιπαράθεση γιὰ θέματα τοῦ ἀμερικανικοῦ προστατευτισμοῦ παραμένει ὀξύτατη, μὲ τὴν προσθήκη τῆς Τουρκίας καὶ τῆς ἀρνήσεώς της κυρώσεως ἐντάξεως Σουηδίας καὶ Φιλανδίας στὸ ΝΑΤΟ, προνομιακῆς ἑταίρου τοῦ βαθέως ἀμερικανικοῦ κράτους. Ἡ Οὐάσιγκτον, μετὰ τὴν ὑποχώρηση στὴν ὑπόθεση προμηθείας ἁρμάτων στὴν Οὐκρανία, προσφέρεται γιὰ κάποιες τροποποιήσεις στὸν νόμο περὶ προστατευτισμοῦ, μὲ προεδρικὰ διατάγματα, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἱκανοποιεῖ τοὺς Εὐρωπαίους βιομηχάνους, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν, ὅτι ὁ στόχος τοῦ νόμου εἶναι ἡ μεταφορὰ τῶν ἐγκαταστάσεών τους στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἡ μετατροπὴ τῆς χώρας τους σὲ ἀποικία της. Τὰ περιθώρια συνδιαλλαγῆς εἶναι ἀρκετὰ στενά, καθὼς ὁ πρόεδρος εἶναι πολὺ ἀδύναμος καὶ χωρὶς τὶς δυνατότητες ἐπιβολῆς του στὸ σημερινὸ δικομματικὸ Κογκρέσσο.