Τὸ κύριο πρόβλημα τῆς Εὐρώπης, μὲ τὶς ἐπιπτώσεις τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, εἶναι ἡ διερεύνηση τῶν ἀναζητήσεων τῆς κοινῆς της γνώμης, μεταξὺ τῆς προπαγάνδας τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς καὶ τῶν πραγματικῶν ἐπιλογῶν τῶν πολιτῶν της· ἡ διαπλοκὴ ὑπηρετεῖ μονοσήμαντα τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ κι ἑρμηνεύει τὴν σύγκρουση, μόνο ἀπ’ τὴν ἀφορμή της, τὴν ρωσικὴ εἰσβολή, καταδικαστέας ἀσυζητητί, κι ὄχι ἀπ’ τὰ αἴτιά της, ὡς ἀνάμνηση τοῦ Θουκυδίδου. Ἔτσι, ἐπέβαλε τὴν ἐπιστροφὴ τῆς γηραιᾶς ἠπείρου σὲ συνθῆκες ἐξαρτήσεως, χειροτέρας κι ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ ψυχροῦ πολέμου, ἀλλὰ ἐὰν οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν ἄλλη ἄποψη, ἀρκεῖ νὰ συμπίπτει μὲ τὴν ἀμερικανικὴ κι ἂς χάσουν καὶ τὴν βαρειά τους βιομηχανία! τὸ δεύτερο εἶναι, ὅτι ἀναβίωσε ἡ ἀντίληψη, ὅτι ὁ δυτικὸς κόσμος εἶναι κυρίαρχος στὴν ἀνθρωπότητα, ὅπως στὴν πρώτη μεταπολεμικὴ περίοδο. Ἀλλὰ οἱ Εὐρωπαῖοι προστατεύουν τὸ εὐρὼ καὶ ἀπορρίπτουν τὴν ἔμμονη ἀτλαντικὴ μεθόδευση ἐξαφανίσεώς του…