Ἡ ἀναδιάταξη τῆς διεθνοῦς ἰσχύος ἀναγνωρίζεται πλέον στὴν Δύση, ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους ἐμφανέστατα καὶ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἐμμέσως· πρῶτο βῆμα θεωρεῖται ἡ συμφωνία Βραζιλίας καὶ Γερμανίας, γιὰ τὴν ἀνάληψη εἰρηνευτικῆς πρωτοβουλίας τῆς πρώτης στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἀποτελέσματός της οἱ Δυτικοὶ ἀναγνωρίζουν, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὅτι δὲν εἶναι κυρίαρχοι τοῦ κόσμου, μὲ τὴν πλήρη ἄνεσή τους ρυθμίσεως τῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν πραγμάτων· δηλαδὴ δέχονται, ὅτι ὁ πολυπολικὸς κόσμος ἔχει διαδεχθεῖ τὸν μονοπολικό, μὲ τὴν ἀμερικανικὴ ἀνεξέλεγκτη ἐξουσία. Τὸ ἑπόμενο βῆμα ἔρχεται μόνο του, ἡ ἀναγνώριση τῆς πραγματικότητος καὶ στὰ οἰκονομικά· πιὸ δύσκολο αὐτό, ἐπειδὴ συνεπάγεται καὶ τὴν παραίτηση τῆς Ἀμερικῆς ἀπ’ τὴν καθηγεμονία της στοὺς διεθνεῖς πιστωτικοὺς ὀργανισμούς, ΔΝΤ, Διεθνὴς Τράπεζα. Ἀλλά, οἱ Ἀναδυόμενοι φέρονται ἀποφασισμένοι ἐπιβάλλειν καὶ στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμοὺς τὴν ἀποδοχὴ τῆς πραγματικῆς συμβολῆς ἑκάστης χώρας στὸ παγκόσμιο ἐμπόριο, διαφορετικὰ ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν ἀντικατάστασή τους…