Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπέστρεψε μὲ «φόρα» στὴν Βουλὴ κι ἀπείλησε, ὅτι θὰ συνεχίσει, μέ, «ἄντε γιούρια, ἄντε γιούρια στὸν ταβλᾶ μὲ τὰ κουλούρια»· ἡ συνεχιζόμενη ἀποτυχία του στὶς προσπάθειές του προκλήσεως σοβαροῦ πολιτικοῦ θέματος καὶ προσφυγῆς στὶς κάλπες, δὲν τὸν ἔχει συνετίσει, ὅπως φαίνεται κι ἀναζητάει, «ἄλλα κόλπα». Τὸ πρόβλημά του εἶναι διττό, ἡ παντελὴς ἀπαιδευσία του κι ἡ ἄγνοια ἀκόμη καὶ τῆς προσφάτου ἑλληνικῆς ἱστορίας κι ὄχι τῆς παλαιοτέρας, γιὰ τὴν ὁποία δὲν ἔχει οὔτε ἀκουστὰ κάτι, ὅπως τὸ δείχνει, τὸν ὁδηγεῖ στὴν γελοῖα μίμηση προηγουμένων καταστάσεων· δὲν γίνεται Ἄρης Βελουχιώτης, ἐπειδὴ θὰ ἐπαναλάβει τὴν μουσική του, οὔτε Γεώργιος καὶ Ἀνδρέας Παπανδρέου, μὲ τὴν ἀντιγραφὴ τῶν συνθημάτων τους, καθὼς αὐτὰ ἔχουν ἀμφίδρομη διαδρομὴ στὴν πολιτική.