Ἡ ἐμπέδωση τῆς συνοχῆς τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἀποτελεῖ τὸ κύριο μέλημα τῆς ἡγεσίας τους, καθὼς ἀπαλλάσσονται σταδιακὰ ἀπ’ τὴν ἀγκύλωση τῶν ἀτλαντικῶν ἐπιλογῶν τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου· οἱ ἡγέτες ὑποχρεώνονται σὲ ὑπαναχώρηση ἀπ’ τὶς προηγούμενες θέσεις τους, μὲ πρώτους τοὺς Πράσινους τῆς Γερμανίας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ταυτισθεῖ μὲ τὴν νατοϊκὴ πολιτική, ἀλλὰ καὶ τοὺς Σοσιαλδημοκράτες, καθὼς δὲν διαφοροποιήθηκαν ἐγκαίρως. Τὰ ἀποτελέσματα τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν τοῦ Βερολίνου, ὅπου οἱ Χριστιανοδημοκράτες κέρδισαν, γιὰ πρώτη φορά, μὲ 28%, καὶ Σοσιαλδημοκράτες καὶ Πράσινοι ἔμειναν στὸ 18%, μέτρησαν· ἡ ἐπίδρασή τους στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη εἶναι καθοριστική, καθὼς ἀντανακλᾶ τὶς βαθύτερες διεργασίες στὴν κοινή της γνώμη καὶ τὴν χειραφέτησή της ἀπ’ τὴν κυρίαρχη ἀτλαντικὴ διαπλοκή, ποὺ εὔκολα παραμερίσθηκε. Ἡ στήριξη τῶν Εὐρωπαίων πρὸς τὸ εὐρὼ εἶναι τὸ πρῶτο δεῖγμα, παρὰ τὴν ὑποχώρησή του ἀρχικά, ἀλλὰ ἀντέδρασε ἡ τοπικὴ ἀγορὰ ποὺ συνέχισε τὴν χρήση του.