Ἡ διάσκεψη τοῦ Μονάχου εἶχε τὴν συμβατικὴ μορφή της, μὲ τοὺς ἡγέτες τῆς Εὐρώπης παρόντες, τὴν Ἀμερικανίδα ἀντιπρόεδρο καὶ μόνο τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῆς Κίνας ἀπ’ τοὺς Ἀναδυομένους· οἱ Εὐρωπαῖοι ἐμφανίσθηκαν μὲ ταυτόσημη θέση γιὰ νίκη τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ ὄχι συντριβὴ τῆς Ρωσίας, κατὰ τὸν Γάλλο πρόεδρο, ἐνῶ ἡ Γερμανίδα ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ἐτάχθη, γιὰ πρώτη φορά, ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς στρατιωτικῆς της ὀργωνώσεως, γιὰ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία της· ὁ Ἀμερικανὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ζήτησε στήριξη τῆς Οὐκρανίας στὸν πόλεμό της μέχρι τὴν νίκη της, ἀλλὰ δὲν ἀνάφερε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα προμηθείας της. Ἡ Εὐρώπη ἔκανε μισὸ βῆμα πρὸς τὴν αὐτονομία της καὶ χωρὶς συγκεκριμένη πορεία γιὰ τὴν πραγματοποίησή της· βρίσκεται ἀκόμη στὴν φάση τῶν ἀναζητήσεων καὶ ὁρίζει τὶς θέσεις της, ἀναλόγως πρὸς τὴν ἐπιρροὴ τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, ἐνῶ οἱ Ἀναδυόμενοι ἀναζητοῦν τὴν συνεργασία της…