Οἱ ἀλλαγὲς στὴν ἐξωτερική της πολιτική, μετὰ τὴν καταστροφή της ἀπ’ τοὺς σεισμούς, εἶναι πολὺ δύσκολη γιὰ τὴν Τουρκία, καθὼς αὐτὸ σημαίνει πλήρη ἐγκατάλειψη τῆς εἰκόνος τοῦ προέδρου της, ὅπως τὴν εἶχε καλλιεργήσει τὰ τελευταῖα χρόνια· οἱ ὑποχωρήσεις ποὺ ἔχει κάνει εἶναι πολλές, ὅπως ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ διαλόγου, ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ἄντονυ Μπλίνκεν κι ἡ διστακτικὴ προσέγγιση πρὸς τὴν Εὐρώπη καὶ τοὺς Ἄραβες. Γνωρίζει ἄριστα, ὅτι μόνο ἡ Δύση κι οἱ Ἄραβες δύνανται προσφέρειν στὴν χώρα του τὴν μυθικὴ βοήθεια, γιὰ ἀποκατάσταση τῶν καταστροφῶν κι ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας· ἀλλά, αὐτὸ σημαίνει ἐγκατάλειψη τῆς ἰδεολογίας του, περὶ ἡγεμονικῆς θέσεως στὴν περιοχὴ καὶ ἀναδρομῆς στὸ ὀθωμανικὸ μεγαλεῖο. Αὐτὰ ὅμως τελειώνουν, μὲ τὶς συνομιλίες μὲ τὸν Ἀμερικανὸ ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν καὶ χωρὶς οὐσιαστικὲς δεσμεύσεις γιὰ τὴν πώληση μαχητικῶν ἀεροσκαφῶν κι οἱ ἐκλογὲς ἔρχονται σὲ δυόμισυ μῆνες, κι ἀρκετὰ , ἀπειλητικὰ μάλιστα.