Οἱ ἀντεγκλήσεις ἄρχισαν καὶ ἐπισήμως, μὲ τὴν κοινὴ ἐμφάνιση στὴν τηλεόραση τῶν Γιάννη Οἰκονόμου καὶ Πόπης Τσπανίδου χθὲς τὸ βράδυ· ἡ διαφορὰ αἰσθητή, καθὼς ἄλλο εἶναι ἡ παρουσίαση τῶν γεγονότων ἀπ’ τὸ γυαλὶ κι ἄλλο ἡ προάσπιση πολιτικῶν θέσεων ἢ χειρότερα ἡ κάλυψη τοῦ κενοῦ τους, ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει ἐναποθέσει τὶς ἐλπίδες τους στὴν γυναικεία ἐμφάνιση, μετὰ τὴν ἀποτυχία τῆς πολωτικῆς καὶ διχαστικῆς τακτικῆς του· ὁ κόσμος ὑφίσταται τὴν ἀκρίβεια καὶ γογγύζει γι’ αὐτήν, ἀλλὰ γνωρίζει, ὅτι τὸ φαινόμενο εἶναι παγκόσμιο κι ὅτι τοῦ προσφέρονται κάποιες δικλεῖδες ἀσφαλείας, ἔστω καὶ προσωρινές. Ὁ ἐφιάλτης του εἶναι ἄλλος, ὁ φόβος ἐπιστροφῆς στὴν προηγούμενη τετραετία, κατὰ τὴν ὁποία ἀπήλαυσε τὴν κατάργηση τῶν μνημονίων, μ’ ἕνα νόμο κι ἕνα ἄρθρο, ἀλλὰ καὶ τὶς κλειστὲς τράπεζες, μὲ τοὺς ἡλικωμένους νὰ κλαῖνε στὰ σκαλιά τους. Ἀναζητάει ὑπεύθυνες λύσεις κι ἐλπίζει στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη…