Στὴν Εὐρώπη ἐπικρατεῖ, στοὺς ἡγετικοὺς πολιτικοὺς καὶ οἰκονομικούς της κύκλους, πολὺς σκεπτικισμός, ὡς πρὸς τὶς ἀντιδράσεις τους ἀπέναντι στὴν κινεζικὴ πρωτοβουλία, γιὰ εἰρήνευση στὴν Οὐκρανία· ὁ Οὐάνγκ Γὶ ὑπέβαλε κάποιες ἰδέες του σὲ Παρίσι καὶ Ρώμη, μετὰ στὸ Μόναχο, ὅπου συναντήθηκε καὶ μὲ τὸν Ἄντονυ Μπλίνκεν, καὶ τέλος στὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν, ἔστω κι ἂν ἰσχυρίζονται, ὅτι δὲν ἀποκάλυψε τὶς λεπτομέρειές του. Ἡ Οὐάσιγκτον ἐμφανίζεται, ὅτι ἀπορρίπτει ἢ τουλάχιστον παραμερίζει τὶς προτάσεις του, ἀλλὰ ἡ Εὐρώπη βρίσκεται πρὸ διλήμματος: Θὰ παραμείνει οὐραγὸς τῶν Ἀμερικανῶν, ἐντὸς τοῦ ΝΑΤΟ, ἢ θὰ ἐκφράσει τὴν δική της ἄποψη; Δύσκολη ἡ ἀπάντηση, καθὼς οἱ πρώην κομμουνιστὲς ἑταῖροι ἀπορρίπτουν καὶ κεραία διαφοροποιήσεως, ὅταν μάλιστα φιλοξενοῦν στὸ ἔδαφός τους καὶ τὸν Τζὸ Μπάιντεν. Τὸ βάρος πέφτει στὸν Γαλλογερμανικὸ Ἄξονα καὶ στοὺς περισσότερους ἀρχικοὺς ἑταίρους. Ἡ ἔκφρασή της, μέσα ἀπ’ τὸν ἐγκλωβισμό τους, εἶναι τὸ πρόβλημα.