Οἱ διευθυντικοὶ παραγοντες τῆς ἀμερικανικῆς οἰκονομίας ἐμφανίζονται διστακτικοὶ ἀπέναντί της· ὁ φόβος τοῦ πληθωρισμοῦ προβάλλεται ὡς κύριος λόγος, ἄν καὶ ἄρχισε ἡ σταδιακὴ ὑποχώρησή του, μὲ τὴν πτώση τῶν τιμῶν τῶν ὑδρογονθράκων· ὁ κύριος λόγος εἶναι, κατὰ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές της, ἡ δυσαρμονία τῶν ἐξαγγελθέντων προγραμμάτων μὲ τὶς πραγματικὲς ἀνάγκες τῆς μεγάλης χώρας. Τὰ προγράμματα δὲν ἀναφέρονται κἂν στὰ διαρθρωτικὰ προβλήματά της, ἐξ αἰτίας τῆς ἀναχρονιστικῆς παραγωγικῆς της ὑποδομῆς, ἐνῶ δὲν ὑπάρχει κι ἑνιαῖο αὐστηρὸ συντονιστικὸ ὄργανο γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους· ἀναφέρουν χαρακτηριστικὰ τὰ σχέδιο κατασκευῆς τῶν δύο γραμμῶν γρήγορων τραίνων, μεταξὺ Οὐάσιγκτον, Νέας Ὑόρκης καὶ Βοστώνης, καὶ τῆς ἄλλης, Λὸς Ἄντζελες καὶ Ἁγίου Φραγκίσκου, τὰ ὁποῖα ἔχουν παγώσει ἀπὸ εἰκοσαετίας· τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἠλεκτροκίνηση τῶν σιδηροδρόμων της, ἐνῶ κι ἡ Goldman Sachs βλέπει τὶς ἐπενδυτικὲς εὐκαιρίες ὲκτὸς τῆς Ἀμερικῆς, κατὰ τὶς ἐκτιμήσεις της…