Ὁ ἀνταγωνισμὸς Ἀμερικῆς καὶ Κίνας ποὺ διέπει τὶς διεθνεῖς σχέσεις, μὲ ἀντικείμενό του τὸν οἰκονομικὸ πόλεμο, κλιμακώνεται κι ἐπισκιάζει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὶς πολιτικὲς ἀντιδικίες· οἱ δασμοὶ στὶς εἰσαγωγὲς κινεζικῶν τεχνολογικῶν ἀγαθῶν εἶναι ἡ μία πλευρὰ καὶ μᾶλλον ἡ δευτερεύουσα. Ἡ ἀναδιάταξη τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας γίνεται στὴν πράξη, μὲ εὐρύτερες ἐπιπτώσεις στὶς πολιτικὲς σχέσεις, ἀλλὰ αὐτὴ οἱ Δυτικοὶ συνεχίζουν νὰ τὴν παραβλέπουν ἢ νὰ τὴν ἀγνοοῦν· ἡ προσαρμογὴ στὶς νέες συνθῆκες εἶναι πολὺ δύσκολη, κυρίως ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ἐπειδὴ αὐτὸ σημαίνει τὴν ἀμφισβήτηση τῆς παγκοσμίου ἐπιρροῆς της. Ἡ ὑποβολὴ τοῦ εἰρηνευτικοῦ της σχεδίου τῆς Κίνας, σὲ αὐτὸ ἀπέβλεπε κι ἡ ἀπόρριψή του ἐπίσης· τὸ Πεκῖνο δείχνει, ὅτι δὲν περίμενε τὴν ἀποδοχὴ τοῦ σχεδίου του, ἀλλὰ καθιστᾶ σαφὲς ὅτι, ἀπώτερος στόχος του ἦταν ἡ παρέμβασή του σὲ στενὰ δυτικὸ θέμα, πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἱστορία. Αὐτὸ ἐνοχλεῖ περισσότερο…