Τὰ αἴτια τῆς τραγωδίας ἀποδεικνύονται πολὺ βαθύτερα τῶν ὅσων ἔχουν φανεῖ· τὰ συστήματα τηλεδιαχειρίσεως τῶν γραμμῶν καὶ κυρίως ἐκείνης, Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης, ἴσχυαν μέχρι τὸ 2010, ὁπότε μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν μνημονίων καὶ τῶν περικοπῶν καταργήθηκαν καὶ δὲν ἐπανῆλθαν στὴν πλήρη ἐφαρμογή τους· τὸ δεύτερο εἶναι, ὅτι ἡ παραχώρηση τῶν τραίνων στοὺς Ἰταλοὺς ἔγινε, ἀντὶ πινακίου φακῆς καὶ χωρὶς τὶς ἐγγυήσεις ἐπαναλειτουργίας τους, παρὰ τὴν σύναψη συμφωνίας μὲ τὴν γαλλικὴ Alsthom, γιὰ ἐγκατάσταση νέου δικτύου τηλεδιαχειρίσεως, μὲ παράδοση τὸ 2020, ἀλλὰ δὲν ἐτηρήθησαν οἱ προθεσμίες. Οἱ εὐθύνες εἶναι μακροχρόνιες, ἀλλὰ καὶ οἱ παρεμβάσεις τῶν συντεχνιῶν συνεχεῖς καὶ δεσμευτικές, μὲ κάποιους ἀνεκτικὲς ἀπέναντί τους, πέραν τῆς ἀνοικτῆς στηρίξεώς τους ἀπ’ τὰ ἀριστερὰ κόμματα. Μᾶλλον ἐκεῖ ἑστιάζεται ὁ κρίσιμος κρίκος.