Ἡ Γαλλία πλήττεται ἀπ’ τὸ χειρότερο κύμα ἀπεργιῶν καὶ διαδηλώσεων τῶν τελευταίων δεκαετιῶν· ἀφορμὴ εἶναι ἡ ρύθμιση τοῦ συνταξιοδοτικοῦ συστήματος, μὲ τὴν παράταση κατὰ δύο ἔτη τοῦ χρόνου ἐργασίας καὶ προσαρμογῆς τῶν ἐργασιακῶν σχέσεων. Ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἔχει ἀντιληφθεῖ, ὅτι ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση ἀπαιτεῖ ἄλλες κοινωνικὲς σχέσεις ἀπ’ τὶς παλαιὲς βιομηχανικές, ἀλλὰ εἴτε δὲν εἶναι ἀρκετὰ πειστικὸς πρὸς τοὺς συμπατριῶτες του εἴτε αὐτοὶ δὲν πείθονται μὲ τίποτε· στοὺς Γάλλους, ἡ παράδοση τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῆς ἐπαναστάσεώς τους εἶναι βαθύτατα ριζωμένη, μὲ ἀποτέλεσμα πολὺ δύσκολα τοῦ νὰ παρατηρήσουν καὶ κατανοήσουν ἄλλης μορφῆς κοινωνικὲς σχέσεις. Μερικὰ συμβαίνουν πρακτικά, ὅπως ἡ ἐξαφάνιση σχεδὸν τῶν ἀριστερῶν κομμάτων, σοσιαλιστικῶν καὶ κομμουνιστικῶν, ἀκόμη καὶ δεξιῶν, μὲ τὴν ψῆφο τους, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν φθάνει στὴν καθημερινότητά τους, ἐνῶ ἀνέχονται τὸν καταιγισμὸ τῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας ὡς ἐπισήμου ἰδεολογίας τους. Δύσκολα περνᾶνε μέσα τους οἱ ἀλλαγές…