Οἱ προεκτάσεις τῆς τραγωδίας διέπουν τὴν πολιτική μας ζωή, ὡς ἀναμενόμενο, καθὼς ἑκάστη πλευρὰ ἐπιθυμεῖ ἀντλῆσαι τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτήν· ἡ Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στὴν χειρότερη θέση, καθὼς ἡ συμφορὰ ἔτυχε μὲ αὐτὴν στὴν ἐξουσία καὶ τὴν ἐπιβαλλόμενη ἀνάγκη ρυθμίσεως κάθε κακῆς λειτουργίας τῆς εὐρυτέρας κρατικῆς μηχανῆς. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ εἶναι στὸ στόχαστρο τῆς κριτικῆς καὶ δικαίως· δύο πράγματα ὅμως εἶναι ἀδιανόητα, ἡ μεροληπτικὴ κριτικὴ ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ γιὰ ἐνέργειες ἢ παραλείψεις τὶς ὁποῖες δὲν ἀναγνώρισε ποτὲ στὴν κυβέρνησή του πρὸ ὀλίγων ἐτῶν· ἔτσι ζητάει τὴν ἀπόσυρση ἀπ’ τὰ ψηφοδέλτια τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος κι οἱ ὑπουργοί του περιελήφθησαν στὰ Συριζαϊκὰ μετὰ τὸ Ἄδενδρον καὶ τὸ Μάτι. Δεύτερη, ἡ ἀγνόηση τῶν πραγματικῶν γεγονότων, τῶν εὐθυνῶν τοῦ σταθμάρχου καὶ τῶν προϊσταμένων του οἱ ὁποῖοι τὸν ὅρισαν γιὰ τὴν θέση αὐτή. Ἐμφανέστατα εἶναι δις μεροληπτική.