Ἡ τραγωδία τῶν Τεμπῶν ὁδηγεῖ σὲ νέα, ἀπρόβλεπτη ἴσως γιὰ τοὺς πολλούς, δυναμική, ἀλλὰ μὲ ἐμφανέστατες ἐνδείξεις τῆς τάσεώς της· οἱ 57 νεκροὶ θέτουν τὰ ὅρια τῆς πορείας τῆς χώρας, πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς. Οἱ αἰτίες διερευνῶνται ἀπ’ τὴν δικαιοσύνη κι εἶναι διττῆς μορφῆς, οἱ ἄμεσες τοῦ ὁρισμοῦ τοῦ σταθμάρχου στὴν κρίσιμη θέση, δηλαδὴ ὁ ἀνθρώπινος παράγων, κι οἱ ἔμμεσες τῶν διορισάντων αὐτὸν καὶ τοῦ πλέγματος τῆς γραφειοκρατίας καὶ τῶν συνδικαλιστῶν τοῦ ΟΣΕ· οἱ ἐφέτες ἀνακριτὲς ἔχουν στὰ χέρια τους τὴν καλὴ δουλειὰ τῆς πρωτοδίκου καὶ προχωροῦν συστηματικά. Οἱ ἐπιπτώσεις στὴν πολιτικὴ ζωὴ εἶναι ἐμφανέστατες, μὲ τὴν κυβέρνηση ἀπολογούμενη καὶ καλῶς, καὶ τὴν ἀντιπολίτευση, ἀλλὰ αὐτὴ ἐπιλεκτικὴ στὸν διαχρονικὸ καταλογισμὸ εὐθυνῶν· οἱ πρῶτες δημοσκοπήσεις ἔδειξαν ὑποχώρηση τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἀναποφάσιστους κυρίως καὶ τοὺς μικρούς, μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ σταθερό, ἀλλὰ μὲ ἀνέπαφη σχεδὸν τὴν ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τὸν Ναπολεοντίσκο στὴν μόνιμη ἀπόστασή του. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει τὴν δική του ἀξιολόγηση καὶ δείχνει τὴν ἀποστροφή του ἀπ’ τὴν διαπλοκή· ἡ συμφορὰ ἔχει τρεῖς αἰτίες, σαφῶς διαχωρισμένες μεταξύ τους: πρώτη, τὴν διαχείριση ἀπ’ τὸν συγκεκριμένο σταθμάρχη καὶ τοὺς προϊσταμένους του τῆς συγκεκριμένης μέρας καὶ τὶς προηγούμενες· δεύτερη, τὴν διαδικασία ἐπιλογῆς τῶν στελεχῶν τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ τοῦ συγκεκριμένου σταθμάρχου· τρίτη, τὶς συνδικαλιστικὲς καὶ ἄλλες διασυνδέσεις…
Οἱ ἔρευνες τῆς δικαιοσύνης προχωροῦν ταχύτατα, τόσο στὴν Λάρισα, ὅσο καὶ στὴν Οἰκονομικὴ Εἰσαγγελία, γιὰ τὸν ἐντοπισμὸ τῶν πολλῶν καὶ πολυσχιδῶν κυκλωμάτων στοὺς σιδηροδρόμους, τουλάχιστον τὶς τελευταῖες δεκαετίες· οἱ διασυνδέσεις δὲν ἀφοροῦν μόνο τὸν ΟΣΕ, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸν δημόσιο τομέα μὲ τὴν ἐγκατάσταση τῶν συντεχνιῶν τὴν τελευταία τεσσαρακονταετία, ἀπ’ τὴν ἄνοδο στὴν ἐξουσία τοῡ ΠΑΣΟΚ, γνωστὰ αὐτὰ στοὺς ἀναγνῶστες μας. Ἀλλά, τὸ πρόβλημα καθίσταται ἐπιτακτικὸ μετὰ τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν, ὁπότε καὶ ἀπαιτεῖ τὴν ἐπείγουσα ἀντιμετώπισή του· ἡ κυβέρνηση ἐπέδειξε εὐαισθησία, μὲ τὴν ἄμεση παραίτηση τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, ὡς ἁρμοδίου ὑπουργοῦ, καὶ τὴν ὑποβοήθηση τῶν δικαστικῶν ἐρευνῶν, στὰ δύο ἐπίπεδά τους, μὲ τὴν Ἐπιτροπὴ Ἐμπειρογνωμόνων, ὁπότε σύντομα ἀναμένονται τὰ ἀποτελέσματά τους. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐπέλεξε τὴν πολωτικὴ τακτική, ζητώντας νὰ μὴν εἶναι ὑποψήφιος στὶς ἐκλογὲς ὁ Κώστας Καραμανλῆς, ἔτσι ὡς θέσφατό του, ἐνῶ ὁ Ναπολεοντίσκος ἦταν ὑποψήφιος στὶς ἑπόμενες ἐκλογές, μαζὶ μὲ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργούς του· ὁ λόγος εἶναι σαφέστατος, ἐπιθυμεῖ τὴν διεξαγωγὴ τῶν ἐκλογῶν μέσα στὴν σύγχυση καὶ στὴν ὑποστήριξη τῆς διαπλοκῆς, ἀλλὰ καὶ χωρὶς τὴν βαθύτερη διερεύνηση τοῦ θέματος, ὥστε νὰ διατηρήσει τὶς ἰσχυρές του προσβάσεις στὰ συνδικαλιστικὰ καὶ ἄλλα κυκλώματά του στὸν κρατικὸ μηχανισμό…
Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅμως δὲν ἀποδέχεται τὴν συριζαϊκὴ προπαγάνδα κι ἀντιδρᾶ συνετῶς καὶ ἠρέμως· αὐτὸ δείχνουν οἱ δημοσκοπήσεις καὶ ἡ ὁμαλὴ πορεία τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Ἡ ὑποχώρηση τοῦ Χρηματιστηρίου ἀποδίδεται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους κύκλους του στὴν γενικὴ πτώση στὴν Δύση, μετὰ καὶ τὴν χρεωκοπία τῆς Τραπέζης τῆς Σίλικον Βάλλεϋ· ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὴν κυβέρνηση δὲν ἔχει ἀλλάξει καὶ μᾶλλον ἔχει ἐνισχυθεῖ ἀρκετά, μὲ τὴν ἐπιτυχία τῶν ψηφιακῶν μεταρρυθμίσεων καὶ τὴν μαζικὴ πλέον ἠλεκτρονικὴ ἐξυπηρέτηση ὅλων μας. Φυσικά, ἀπέναντι στὶς ἐπιτυχίες αὐτὲς βρίσκονται τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο καὶ τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος, μὲ τὴν διαπλοκὴ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχό τους· εἶναι λογικὲς οἱ ἀντιδράσεις τους, εἶχαν συνηθίσει ἐπὶ τέσσερες δεκαετίες περίπου στὴν ἀπόλυτη καὶ αὐθαίρετη ἐξουσία στὴν χώρα καὶ τώρα τὰ χάνουν ὅλα. Ἔχουν ὅμως καὶ ἐσωτερικὸ τῶν ἰδίων πρόβλημα, τῶν μεγαλοεργολάβων καὶ τῶν μηχανισμῶν τους, ἐπειδὴ ἔχουν συνηθίσει στὴν αὐταρχικὴ καὶ ὁλοκληρωτικὴ ἐξουσία στὶς ἐπιχειρήσεις τους, ὁπότε ἀδυνατοῦν νὰ προσαρμοσθοῦν στὴν αὐτόνομη καὶ δημιουργικὴ ἐργασία τῶν ὑπαλλήλων τους, ὅπως ἐπιβάλλει ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία. Ἔτσι παρατηροῦμε τὸ περίεργο φαινόμενο, ὁ ἄλλοτε ἐθνικὸς προμηθευτὴς τῆς Παλλήνης, ὁ ὁποῖος τὸ 1980 εἶχε ἀνοικτὴ λεωφόρο γιὰ ἀνάδειξη του σὲ παγκόσμια ἑταιρεία ψηφιακῶν, περιορίσθηκε στὶς κρατικὲς συμβάσεις κι ἀδυνατεῖ τώρα νὰ ἀνταγωνισθεῖ μὲ τοὺς τρίτους στὴν ἀγορά…