Ἡ ἐπαναφορὰ τῆς συμφωνίας AUKUS, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔγινε καὶ τὴν πλήρη ἀγνόηση τῆς Εὐρώπης, ἀπ’ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ ἄξονα, θέτει σὲ ἄλλες βάσεις τὶς εὐρωατλαντικὲς σχέσεις· οἱ Εὐρωπαῖοι ἐνοχλήθηκαν ἀρκετά, ἀλλὰ τὸ σοβαρώτερο εἶναι, ὅτι ἄρχισαν οἱ διαβουλεύσεις τους, κυρίως τοῦ Γαλλογερμανικοῦ Ἄξονος, παρὰ τὴν ἀγρανάπαυσή του, γιὰ τὴν ἀναζωογόνηση τῆς αὐτονόμου ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς τους. Ὁπωσδήποτε τὸ βῆμα δὲν εἶναι εὔκολο, μετὰ τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τὴν ἔμπρακτη ὑπαγωγή τους σὲ ὑποτακτικοὺς τῆς Ἀμερικῆς μέσῳ τοῦ ΝΑΤΟ· ἡ ἀποδέσμευσή τους ἐνέχει διπλωματικὲς δυσκολίες, ἀλλὰ οἱ πιέσεις τῶν λαῶν τους καὶ τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας τους τοὺς ὑποχρεώνουν σὲ ἐπανεκτίμηση τῶν θέσεών τους. Τὸ κύριο βάρος ἐπωμίζεται ἡ Γερμανία· ἡ κυβέρνησή της θὰ ἀκούσει τοὺς Γερμανοὺς βιομηχάνους καὶ ἁπλοὺς πολῖτες ἢ τοὺς Ἀμερικανούς. Δύσκολο τὸ δίλημμα, καθὼς τίθεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία…