Ὁ συνωστισμὸς στὴν ἀκροδεξιὰ εἶναι ἐμφανέστατος, ὅλοι τους θέλουν νὰ κάνουν κόμμα καὶ νὰ γίνουν βουλευτές· θεμιτὴ ἡ φιλοδοξία, ὅλοι πιστεύουν, ὅτι ἔχουν τὴν δυνατότητα καὶ τὰ προγράμματα νὰ σώσουν τὴν χώρα. Αὐτὴ εἶναι ἡ δημοκρατία, τὸ «τίς ἀγορεύειν βούλεται;» Καὶ μιλάει, καὶ λέει ὅσα θέλει, κι ἂν βρεῖ πρόθυμο ἀκροατήριο ἐκλέγεται, ὁπότε κρίνεται στὴν πράξη. Τὸ δικαίωμα στὴν ἄσκηση τοῦ λόγου, τοῦ ὅποιου λόγου, εἶναι ἡ δημοκρατία καὶ τίποτε ἄλλο, ὄχι τῆς σοφίας, ἐπειδή, ὅποιος φέρει τὴν σοφία, ἐπωμίζεται καὶ τὴν ὑποταγὴ μαζί, μὲ τὶς διαβαθμίσεις της, θρησκευτικὲς ἢ ἰδεολογικές· ἡ σοφία κρίνεται ἀπ’ τὸν λαὸ κι ἀναλόγως πρὸς τὴν κρίση του ὑφίσταται καὶ τὶς συνέπειες…