Ἡ διακήρυξη τῶν Ξὶ Τζιπὶνγκ καὶ Βλαδίμηρου Ποῦτιν στὴν Μόσχα συνοψίζεται σὲ τρεῖς βασικὲς ἀρχές: πρώτη, ὁ μονοπολικὸς κόσμος καὶ ἡ ἀμερικανικὴ ἡγεμονία ἔχουν τελειώσει ὁριστικά, μαζὶ μὲ τὴν δυτικὴ ἐπικυριαρχία· δεύτερη, τὸ διεθνὲς οἰκονομικὸ κέντρο βρίσκεται στὴν Ἀνατολικὴ Ἀσία, μὲ τὸν Βόρειο Ἀτλαντικὸ ἐξαρτώμενο ἀπ’ αὐτό· τρίτο, οὐδένα διεθνὲς πρόβλημα δὲν ἐπιλύεται, χωρὶς τὴν συμμετοχὴ τοῦ σινορωσικοῦ ἄξονος. Ὅποιος τὸ ἀντιλήφθηκε καλῶς, ἦταν ἐπιγραμματικοὶ ἀμφότεροι· ἡ Οὐάσιγκτον ἔδειξε -καὶ δὲν ἠδύνατο πράξαι διαφορετικά, ἐπειδὴ θὰ ἔδειχνε, ὅτι αὐτοευνουχίζεται-, ὅτι δὲν τὸ κατάλαβε κι ἀπάντησε μὲ τὸ ἀγεέρωχο ὕφος τῆς παντοδυναμίας της, προκαλώντας θυμηδία στοὺς Ἀναδυόμενους, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων πιστεύουν, ὅτι ἄργησε πολὺ ἡ παρέμβασή τους. Ἡ προσαρμογὴ στὴν νέα ἐποχὴ εἶναι ἡ χειρότερη ἱστορικὰ καὶ θὰ εἴχαμε παγκόσμιο πόλεμο, ἂν δὲν ἐπικρέματο στὴν κεφαλὴ τῶν μεγάλων, ὡς δαμόκλειος σπάθη, ὁ φόβος τοῦ πυρηνικοῦ ὀλέθρου.