Ἡ διεθνὴς οἰκονομία βαδίζει πλέον κανονικὰ σὲ ἀσύμβατους δρόμους, μὲ τὴν δυτικὴ καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἀμερικανικὴ ἐμμένουσα στὴν ἀντιπληθωριστική της πολιτικὴ καὶ στὸ δόγμα τοῦ μονοπολικοῦ κόσμου, καὶ τὴν εὐρωπαϊκὴ σὲ παράλληλη ἀτραπό, ἀλλὰ ὄχι πλήρως ταυτισμένη· ἀντιθέτως οἱ Ἀναδυόμενοι, μὲ πρώτη τὴν Κίνα καὶ μαζί της Ἰνδίες, Ρωσία καὶ ἄλλους, ἔχουν ἐγκαινιάσει ἀναπτυξιακὴ πολιτική, μὲ ἰσχυρὴ διοχέτευση ρευστότητος στὴν ἀγορά τους καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἀλλὰ καὶ μὲ προμετωπίδα τὸν πολυπολικὸ κόσμο καὶ τὴν ὁριοθέτηση τῆς περιοχῆς τους, ἀπέναντι στοὺς Δυτικούς. Ἡ ἐπικοινωνία μεταξύ τους ὁρίζεται ἀπ’ τὶς τρέχουσες ἀνάγκες περισσότερον κι ὁλιγώτερον ἀπὸ μακροχρόνια σχέδια, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς βαρειᾶς γερμανικῆς καὶ εὐρωπαϊκῆς βιομηχανίας· τὸ ἐρώτημα εἶναι τὸ πόσο δύναται διαρκέσαι ὁ διχασμὸς αὐτὸς στὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτική. Οἱ ἡγεσίες εἶναι διστακτικὲς μέχρις ἀδύναμες, ἀλλὰ οἱ οἰκονομικοὶ κύκλοι κι οἱ ἁπλοὶ λαοὶ δείχνον ἀποφασισμένοι, στηρίζοντας τὸ εὐρώ…