Ἡ τραπεζικὴ κρίση στὴν Εὐρώπη, μὲ τὶς ἑλβετικὲς καὶ γερμανικὲς τράπεζες, δὲν θεωρεῖται καθαρὰ ἐνδογενής, παρὰ ἔχει κι ἐξωτερικὰ αἴτια, μὲ πρῶτα τὶς ἐπιπτώσεις τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τοῦ ἐγκλωβισμοῦ τῆς γηραιᾶς ἠπείρου στὴν δυτικὴ ὑποταγή· εἶναι κοινὴ παραδοχὴ πλέον αὐτὸ στὴν κοινή της γνώμη, ἔστω κι ἂν ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἐπιχειρεῖ τὴν συσκότισή της. Τὸ ἄνοιγμα τῶν κεφαλαιαγορῶν σήμερα θὰ δείξει πολλά, τὸ ἂν τὰ προστατευτικὰ μέτρα εἶναι ἱκανοποιητικὰ ἢ χρειάζονται καὶ ἄλλα· οἱ κυβερνήσεις κι ἡ Ἐπιτροὴ εἶναι ἕτοιμες. Πάντως ἡ πολιτικὴ ἡγεσία, μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τῆς Οὔρσουλας φὸν Ντερλάιεν στὸ Πεκῖνο τὴν ἐρχόμενη ἑβδομάδα, ἀντιδρᾶ· ὁ σκοπὸς εἶναι διττός, ἀνάπτυξη τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων, σὲ πλήρη διαφοροποίηση μὲ τὸν σινοαμερικανικὸ ἐμπορικὸ πόλεμο κι ἀναγνώριση τῶν Ἀναδυομένων, ὡς ἰσοτίμων παραγόντων στὴν παγκόσμια σκηνή. Ἡ ἐπιλογὴ πλέον εἶναι σαφής, πρωτοστατοῦν Γαλλία καὶ Ἐπιτροπή.