Οἱ Ἀναδυόμενοι στὴν πλειοψηφία τους ἀναζητοῦν διεύρυνση τῶν σχέσεών τους μὲ τῆν Εὐρώπη, στὰ πλαίσια ἐκείνων μὲ τὴν Κίνα, μὲ σκοπὸ τὴν ἑνιαία ἀντιμετώπιση πολλῶν προβλημάτων τους· μάλιστα, ἡ ἐπίσκεψη τὴν ἄλλη ἑβδομάδα τῶν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν στὸ Πεκῖνο θεωρεῖται ὡς ἀπαρχὴ νέας ἐκκινήσεώς τους. Τὸ κριτήριό τους εἶναι ἕνα, ἡ ἀναγνώρισή τους ὡς ἰσοτίμων ἑταίρων στὶς οἰκονομικὲς καὶ πολιτικὲς σχέσεις τους, ὁπότε ἔρχεται ὡς φυσικὴ συνέπεια ἡ διαφοροποίησή της ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ ἐξάρτησή τους, ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ μονοπολικοῦ κόσμου· τὸ ἐρώτημα στὶς χῶρες τους εἶναι ἕνα, ἔχουν τὴν βούληση καὶ τὴν δύναμη οἱ πρώην ἀποικιοκράτες, γιὰ τὴν ἀποκατάσταση ἰσοτίμων σχέσεων; Δὲν δίδουν ἀπάντηση εὔκολα, καθὼς καὶ στὴν Εὐρώπη, οἱ μεγάλες της χῶρες δὲν φαίνονται πρόθυμες ἀναγνωρίσαι τὴν σημερινὴ πραγματικότητα καὶ τὸν πολυπολικὸ κόσμο· ἀποδεικνύεται, ὅτι οἱ ἰδεολογικές τους δεσμεύσεις εἶναι πολὺ ισχυρότερές.