Ἡ περίπτωση τοῦ κρητικοῦ λυράρη καὶ τῶν φίλων του γιατρῶν στὴν Κρήτη, μὲ τὸν βιασμὸ μικροῦ παιδιοῦ, δείχνει, ὅτι ὑπάρχουν τέρατα στὴν κοινωνία μας· ὁ τρόπος τοῦ ἐκβιασμοῦ τους ἔχει δευτερεύουσα σημασία, ἐπειδὴ προέχει ἡ νοοτροπία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ κατάχρηση τῆς φιλίας καὶ τῆς φιλοξενίας, ἐνῶ ἀπ’ τὴν ἄλλη, μὲ τὴν λύρα του, ἔδειχνε καὶ τὶς καλλιτεχνικές του εὐαισθησίες! Ὅσο γιὰ τοὺς γιατρούς, αὐτὸ εἶναι ἀνήκουστο, ὄχι μόνο τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια δὲν τηροῦν αὐτοί, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸν ὅρκο τοῦ Ἱπποκράτους· πῶς εἶναι δυνατόν, αὐτὸς ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἀσκληπιοῦ νὰ κάνει ἐξετάσεις καὶ νὰ θεραπεύσει τὸ σῶμα τοῦ ἀσθενοῦς; Ποιός μπορεῖ νὰ τοῦ ἔχει ἐμπιστοσύνη;