Οἱ ἐσωτερικὲς πιέσεις, γιὰ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία της Εὐρώπης αὐξάνονται, καθὼς ὑφίσταται τὶς ἐπιπτώσεις τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τῆς ἀτλαντικῆς ὑποταγῆς της· στὶς ἀντιδράσεις τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της, γερμανικῆς καὶ ἄλλων χωρῶν, προστίθενται κι ἄλλα κοινωνικὰ στρώματα, ὅπως οἱ ἀγρότες τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλαν στὶς κυβερνήσεις τους διακοπὴ τῶν εἰσαγωγῶν σιτηρῶν τῆς Οὐκρανίας, ἐπειδὴ μειώνονται οἱ τιμὲς τῶν δικῶν τους. Οἱ δεσμεύσεις τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ πολέμου εἶχαν γίνει, μέσα ἀπ’ τὸ κλίμα εὐφορίας, ὅτι ὁ δυτικὸς κόσμος ἦταν κυρίαρχος στὴν ἀνθρωπότητα κι ὅτι ἡ συντριβὴ τῆς Ρωσίας κι ἡ ὑποταγή της ἦταν θέμα ἡμερῶν· ἡ παράτασή του ἀπέδειξε τὸ ἀντίθετο. Ὁ μονοπολικὸς κόσμος ἀποτελεῖ παρελθὸν καὶ στὸν σημερινὸ πολυπολικό, ἕκαστος ἀναζητάει τὴν παρουσία του, ἀναλόγως πρὸς τὶς οἰκονομικὲς καὶ ἐθνικὲς δυνάμεις του. Ἡ Μόσχα ἀπέδειξε τὴν ἀντοχή της καὶ τὴν ἀπήχησή της…