Ἡ περιδιάβασις τῶν ἀρχηγῶν τῆς ἀντιπολιτεύσεως, μὲ πρῶτον τὸν Ναπολεοντίσκο, στὴν ἀναζήτηση προεκλογικῆς στρατηγικῆς ἀπασχολεῖ τοὺς πολιτικοὺς κύκλους, οἱ ὁποῖοι διερωτῶνται τὸ ἂν αὐτὸ ὀφείλεται σὲ ἄγνοια τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητος ἢ σὲ ἀδυναμία κατανοήσεώς της, δηλαδὴ στὴν ἀπουσία καὶ ἁπλῆς σκέψεως κι ὄχι μόνο πολιτικῆς· ἡ ὑποχώρηση, ἀπ’ τὶς διακηρύξεις νίκης καὶ πρώτου κόμματος, σὲ ἐκκλήσεις στὰ ἄλλα κόμματα γιὰ συνεργασία καὶ μὲ ψῆφο ἀνοχῆς στὸ τέλος, δείχνουν στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὅτι κατατρύχεται ἀπ’ τὸν ἐφιάλτη τῆς συντριβῆς. Ὁ ψηφοφόρος θέλει κι ἀκούει μηνύματα αἰσιοδοξίας κι ἐπιτυχίας· ὅταν ἀκούει μισόλογα καὶ ἀνεύθυνες ὑποσχέσεις φεύγει κι ἀναζητάει ἄλλο κόμμα· ἀπ’ τὴν φύση τους οἱ ἐκλογὲς προϋποθέτουν ἀνάταση καὶ ἐμπιστοσύνη, πολὺ περισσότερο μάλιστα, ὅταν ἔχει μεσολαβήσει ἡ πρώτη τετραετία του καὶ τὸ καταστροφικὸ πρῶτο ἑξάμηνο, μὲ τὸν Κουρεμένο καὶ τὸ μνημόνιο τῶν ἑκατὸ δις εὐρώ. Ἔχει καταντήσει ἐφιάλτης…