Ἡ ἐπιτυχὴς παρουσίαση τοῦ προγράμματος τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπ’ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη ἔθεσε καὶ τοὺς ὅρους τοῦ διακομματικοῦ ἀνταγωνισμοῦ, καθὼς ὄχι μόνο προηγεῖται δημοσκοπικά, ἀλλὰ καὶ ἔχει οὐσιαστικὴ ἀπήχηση στὸν λαό, χωρὶς μεμψιμοιρίες καὶ δικαιολογίες· ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ ἔχει διαμορφωθεῖ κι ἀπαιτεῖ εἰλικρινῆ καὶ σαφῆ λόγο ἀπὸ ὅλους, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπορρίψεως τῆς πολώσεως καὶ τοῦ διχασμοῦ τοῦ Ναπολεοντίσκου. Ἔτσι, ὑποχρεώνεται σὲ ἀνάκρουση πρύμνας κι ἀναζήτηση νέων τρόπων ἐπικοινωνίας τὴν τελευταία στιγμή, διαλεκτικῆς ἀνταλλαγῆς ἐπιχειρημάτων ἐπὶ τῶν οὐσιαστικῶν προβλημάτων κι ὄχι ἰδεοληψιῶν κακιᾶς μορφῆς εὐφευριτικότητος τῶν στελεχῶν του· ἀλλά, τὸ μεγάλο πρόβλημα εἶναι, ὅτι ἔχει σχηματισθεῖ ἡ πρώτη ἐντύπωση, ποὺ εἶναι καὶ πιὸ βαθειὰ κι ἔτσι ἀπαιτεῖται ἰδιαιτέρα εὐρηματικότης, ποὺ δὲν ἔδειξαν οὐδόλως ὅτι διαθέτουν στὴν Κουμουνδούρου, ὅπως καταγράφει ἡ ἱστορία της. Οἱ τελευταῖες τέσσερες ἑβδομάδες ἀποτελοῦν εὐκαιρία, ἀλλὰ ἰσχύει καὶ τό, «ὅτ’ πάρει ἡ νύφη ἀπὸ Δευτέρα»…