Ἡ δυτικὴ οἰκονομία ἀντιμετωπίζει ἕνα πλέον πρόβλημα, δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἀτμομηχανὴ τῆς παγκοσμίου καὶ δὲν παθαίνει κρυολόγημα ἡ Ἀσία, ὅταν φταρνίζεται ἡ Νέα Ὑόρκη· μᾶλλον τὸ ἀντίθετο, ὅταν ξεφυσάει ἡ Σαγκάη, τότε πέφτει ἐπιδημία πνευμονίας στὴν Ἀμερική. Τὸ χειρότερο γιὰ τὴν Δύση, καὶ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες πρωτίστως, εἶναι ὅτι παραμένει ἀπαθὴς στὶς διαδοχικὲς οἰκονομικὲς κρίσεις καὶ δείχνει ἀμήχανη καὶ ἀδύναμη στὴν ἀναγνώριση καὶ μελέτη τῶν διεθνῶν συνθηκῶν, ὁπότε καὶ προτάσεων γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους· ἡ τωρινὴ κρίση εἶναι διαρθρωτικὴ κι ὄχι γνωστὴ κυκλικὴ τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος, ἀφορᾶ τοὺς βασικοὺς μηχανισμοὺς λειτουργίας του. Τρεῖς εἶναι οἱ αἰτίες της: πρώτη, ἡ ὑστέρηση στὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, παρ’ ὅτι εἶναι ἡ κοιτίς της· δεύτερη, οἱ πολὺ ἀπαρχαιωμένες ὑποδομές της, δημόσια ἔργα, δρόμοι, λιμάνια, ἀεροδρόμια, βαρειὰ βιομηχανία καὶ παραγωγὴ διαρκῶν παραγωγικῶν ἀγαθῶν· τρίτη, ἡ ἀποδολλαριοποίηση τῶν παγκοσμίων συναλλαγῶν, τὸ ἐφιαλτικό…