Τὸ δυσκολώτερο πρόβλημα γιὰ τοὺς περισσότερους πολιτικοὺς ἡγέτες εἶναι οἱ δυσκολίες ἀναγνωρίσεως τῆς νέας πολιτικῆς δυναμικῆς, καθὼς διαπιστώνουν, ὅτι ἡ τακτικὴ τῆς ὀξύτητος καὶ τοῦ διχασμοῦ δὲν ἔχει ἀπήχηση στὸν ἑλληνικὸ λαό· ὁ μόνος κερδισμένος εἶναι ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος ἀπέφυγε ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τοὺς κρωγμοὺς καὶ τὴν ἄνευ ὅρων καταγγελία τῶν ἀντιπάλων του, ἀλλὰ περιορίσθηκε σὲ συζήτηση γιὰ τὰ σημερινὰ προβλήματα τῆς χώρας κι ὄχι γιὰ τὸ ἀπώτερο παρελθόν της. Τὸ εἶπε χαρακτηριστικά, «ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ τωρινὰ προβλ0ήματα κι ὄχι ἐκεῖνα τοῦ 1981 καὶ τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου»· ἀλλὰ ἡ συζήτηση γιὰ τὰ τωρινὰ σημαίνει σύγκριση τῆς τρεχούσης τετραετίας καὶ τῆς προηγουμένης, ὁπότε αὐτὴ δὲν συμφέρει στὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὁ ὁποῖος ἐπιμένει στὴν σύγκρουση ἀριστερᾶς καὶ δεξιᾶς, γιὰ νὰ σκεπάσει τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2015, τὸ τρίτο μνημόνιο, τὶς κλειστὲς τράπεζες, τὰ δάκρυα τῶν ἡλικιωμένων.