Οἱ τριγμοὶ τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας συνεχίζονται, μὲ ἐκκίνησή τους τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες κι ἀπρόβλεπτες τὶς ἐπιπτώσεις τους· ἡ χρεωκοπία τῶν περιφερειακῶν τραπεζῶν ἐπεκτείνεται, μετὰ τὶς δύο τῆς Σίλικον Βάλλεϋ καὶ τὶς ἄλλες διαφόρων πολιτειῶν, σὲ ἄλλες τρεῖς τέσσερες πολλῶν πολιτειῶν ἀκολουθοῦσαι, ἐπειδὴ ἔχουν ζητήσει τὴν συνδρομὴ τῶν ὁμοσπονδιακῶν ἀρχῶν καὶ τὴν χορήγηση πιστώσεων ἀπὸ μεγαλύτερες. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, τὸ πρόβλημα προέρχεται ἀπ’ τὴν ἔλλειψη ρευστότητος στὴν ἀγορὰ καὶ τὴν ἀπόσυρση τῶν καταθέσεών τους ἀπ’ τὸ κοινό, γιὰ τὴν κάλυψη τῶν τρεχουσῶν ἀναγκῶν τους· στὴν πραγματικὴ οἰκονομία αὐτὸ ἐξηγεῖται ἀπ’ τὴν προτίμηση τῶν προθεσμιακῶν καταθέσεων, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν βασικῶν ἐπιτοκίων, ἀλλὰ καὶ δευτερευόντως ἀπ’ τὶς καθυστερήσεις στὴν ἐκτέλεση τῶν μεγάλων ἐπενδύσεων, τοῦ προγράμματος ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ἀπ’ τὰ 350 δις δολλάρια τοῦ προγράμματος ἐλάχιστα ἔχουν ἀπορροφηθεῖ, μὲ τοὺς ἐπενδυτὲς νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὶς γραφειοκρατικὲς καθυστερήσεις…