Ἡ ὁριστικοποίηση τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς στὰ ἐκλογικὰ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, ἐκτὸς κάποιου σοβαροῦ λάθους· ἡ ἀνατροπὴ τῆς προηγουμένης, μετὰ τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν, ἐμπεδώθηκε γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὁπότε ἀνακύπτει ἡ ὑποχρέωση τῶν κομματικῶν ἡγεσιῶν, ὅπως προσαρμοσθοῦν στὶς νέες συνθῆκες. Ἡ ἀνταπόκριση δὲν χαρακτηρίζει ὅλους· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἔχει ἀντιληφθεῖ ἐγκαίρως τὴν ἀπροθυμία τοῦ κόσμου, ὅπως ἀκολουθήσει τὴν συμφορὰ ἡ πόλωση κι ὁ διχασμὸς τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, καὶ εἶχε ἀντίκτυπο ἡ τακτική του αὐτή, μὲ τὴν ἐπιβεβαίωσή της στὶς δημοσκοπήσεις καὶ τὴν ἄνοδό του σὲ ποσοστὰ ἐγγίζοντα τὴν αὐτοδυναμία καὶ μὲ τὸ σύστημα ἀκόμη τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς. Ἡ προβολὴ τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς κυβερνήσεώς του στὴν τετραετία κι ἡ ἁπλῆ ὑπόσχεση, ὅτι θὰ συνεχίσει τὸ ἔργο του καὶ στὴν ἑπόμενη, ἔχει ἀπήχηση· ὁ λαὸς θέλει ν’ ἀκούει συγκεκριμένα πράγματα κι ὄχι πομπώδεις ἐξαγγελίες καὶ περισσὲς ὑποσχέσεις. Τὸ ἤπιο καὶ ἤρεμο κλίμα συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν ὀξεῖα κρίση κι ἀξιολόγηση τῆς πραγματικῆς καταστάσεως· ὅταν τὸ κύριο πρόβλημα τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας εἶναι ἡ ἔλλειψη ἐργατικῶν, ὅπως τὸ παρατηρεῖ ὁ καθένας ἀπ’ τὰ καταστήματα στὴν ἀγορά, «Ζητεῖται πωλητής», «Ζητεῖται πωλήτρια», θεωροῦνται ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου τὰ συνθήματα, γιὰ ἐξαθλίωση καὶ καταστροφὴ τῆς χώρας.

Ἡ ἀντιπολίτευση δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει ἀντιληφθεῖ τὸ κύριο αὐτὸ πρόβλημα, τῆς ἀνάγκης εἰσαγωγῆς ξένων ἐργατικῶν χειρῶν, ὅπως τὸ θεωρεῖ ὑπερεπεῖγον ἡ κυβέρνηση, γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα· οἱ λόγοι τῆς ὑστερήσεως αὐτῆς ἔχουν δευτερεύουσα σημασία πλέον, καθὼς δὲν ἔχει καὶ δυνατότητες ἀλλαγῆς τακτικῆς πλέον, ἐπειδὴ θὰ γελάει καὶ τὸ παρδαλὸ κατσίκι. Ἀποδεικνύεται, ὅτι ὅλοι οἱ ἀρχηγοὶ ἀκολούθησαν τὸν Ναπολεοντίσκο κι ὑπερακόντισαν σὲ κατηγορίες γιὰ τὴν ἀκρίβεια -ποὺ εἶναι τὸ μόνο σωστό, ἀλλὰ ὄχι ἐξ ὑπαιτιότητος ἀποκλειστικῆς τῆς κυβερνήσεως, παρὰ ὡς διεθνὲς πρόβλημα, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὑποχώρηση τοῦ πληθωρισμοῦ εἶναι ἀπ’ τὶς μεγαλύτερες στὴν Εὐρώπη- τὴν ἐξαθλίωση, τὶς παρακολουθήσεις καὶ ἄλλα· ἀλλὰ ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔχει τοὺς λόγους του, καθὼς κύριος στόχος του εἶναι ἡ διατήρηση τῆς συσπειρώσεως τῶν κομματικῶν του στελεχῶν, μὲ περισσότερους δημοσίους ὑπαλλήλους, καὶ τῶν συνδικαλιστῶν του, ὅπως καὶ τῆς ὑπακοῆς του στὰ ἀτλαντικὰ κέντρα, γιὰ ὑπονόμευση τῆς οἰκονομικῆς μας ἀνακάμψεως. Ἄλλωστε, δὲν ἔχει κάνει οὐδεμία μνεία οὔτε γιὰ τὴν ψηφιοποίηση τῆς χώρας, μὲ τὶς ἠλεκτρονικὲς συναλλαγὲς ὅλων μας καὶ τὴν ἀλλαγὴ τῆς νοοτροπίας μας, πρωτίστως πολιτικῆς, καθὼς ἀποκτοῦμε τὴν αὐτονομία μας, μὲ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπ’ τὴν χρονοβόρα καὶ ψυχοφθόρα οὐρά, καὶ τὴν μαζικὴ εἰσροὴ ἐπενδύσεων· οἱ ἄλλοι τὸν ἀκολούθησαν καὶ πληρώνουν τὶς συνέπειες τῆς περιθωριοποιήσεώς τους.

Τὸ δεύτερο γεγονὸς στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ εἶναι, ἡ ἀνάκτηση τοῦ διεθνοῦς κύρους μας, μὲ ἀναγνώριση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ὡς ρυθμιστικοῦ παράγοντος στὴν περιοχὴ καὶ στὴν Εὐρώπη· στὴν ὁμάδα τῶν Νοτίων χωρῶν της διαδραματίζει πρωταγωνιστικὸ ρόλο κι ὄχι δευτερεύοντα, ὅπως τὸ ἀπέδειξε, μὲ τὰ μέτρα προστασίας στὴν πανδημία, τὴν ἀποδοχὴ τῆς συστάσεως τοῦ Ταμείου Ἀναπτύξεως, τὸν ψηφιακὸ ἐμβολιασμὸ καὶ τὴν αὐτόματη ἔκδοση τοῦ πιστοποιητικοῦ του, τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ 112, τὸ ὁποῖο τώρα δοκιμάζουν ἄλλοι ἑταῖροι. Ταυτοχρόνως διηύρυνε τὶς σχέσεις μὲ τὸν ἀραβικὸ κόσμο καὶ τὴν Μέση Ἀνατολή, οἰκονομικὲς καὶ πολιτικές, μὲ τὴν ταυτόχρονη προσθήκη τους στὴν διασφάλιση τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων· ἡ ἀπαρίθμησή τους δὲν εἶναι τῆς στιγμῆς, παρὰ ἡ ἀπήχησή τους στὴν κοινὴ γνώμη. Ὅταν ὁ Ναπολεοντίσκος ἀγνοεῖ τὰ ἁπτὰ ἀπ’ τὰ ἐπιτεύγματα αὐτά, ὅπως τὶς ἠλεκτρονικὲς συναλλαγές, ἡ ἀπόστασή του ἀπ’ τὸν ἁπλὸ πολίτη καὶ περισσότερο τὸν μικρομεσαῖο γίνεται χάος ἀδιάβατο· ἡ ἐπαγγελματικὴ πραγματικότητα τοῦ τελευταίου ἔχει ἀλλάξει πρὸς δύο κατευθύνσεις: ἐξυπηρετεῖ ὅλες σχεδὸν τὶς ὑποχρεώσεις του, δημόσιο, ὀργανισμοί, τράπεζες, ἄλλες ἀπ’ τὸ μαγαζί του σὲ λίγα λεπτὰ καὶ δὲν τρέχει μὲ τὶς ὧρες στὶς οὐρές, ἀφήνοντας τὴν δουλειά του· ἀντιμετωπίζει ὡς κύριο πρόβλημα τὴν ἀδυναμία ἐξευρέσεως προσωπικοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιστρατεύει τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του. Αὐτὰ κρίνονται στὶς κάλπες…