Ἡ Εὐρώπη ὑφίσταται τὶς βαθύτερες ἀλλαγὲς τῆς μεταπολεμικῆς ἱστορίας της, τὴν ἑπομένη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, μὲ ἐλάχιστη ἀναγνώρισή τους ἀπ’ τὶς ἡγεσίες τους, ἀλλὰ μᾶλλον καλύτερη καὶ ἀπ’ τοὺς λαούς της· δὲν εἶναι ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος ὁ κύριος τοῦ κόσμου, μὲ κυρίαρχο τὸν Ἀμερικανό, κι αὐτὸ καταγράφεται στὴν καθημερινότητά τους. Ἡ οἰκονομικὴ στασιμότης τῆς διετίας ὀφείλεται στὴν ἀποκοπή της ἀπ’ τὶς ἐκτὸς Δύσεως οἰκονομίες, ἀλλὰ καὶ ἡ μερικὴ ἀναχαίτισή της στὴν διεύρυνση τῆς συνεργασίας της, κυρίως τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της, μὲ τὴν Κίνα καὶ τοὺς Ἀναδυόμενους· οἱ κυβερνήσεις ἐμφανίζονται διστακτικὲς ἀπέναντι στὰ ἀνοίγματα αὐτά, ἀλλὰ καὶ προκαλοῦν ἔντονες ἀνησυχίες στοὺς λαούς τους, ἐπειδὴ βλέπουν τὸ ἀτελέσφορο τῆς πολιτικῆς της. Ἡ διέξοδος δὲν φαίνεται καθόλου εὔκολη.