Ἡ Εὐρώπη ἐμφανίζεται στὴν διεθνῆ σκηνὴ ὡς ζαλισμένη κι ἀδύναμη γιὰ ἄμεση παρουσία της στὰ τόσα παγκόσμια γεγονότα· ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ Γαλλογερμανικοῦ Ἄξονος εἶναι ἡ πρώτη καὶ καθοριστικὴ αἰτία, ποὺ ὀφείλεται στὴν ἀσυνεννοησία τῆς τρικομματικῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως καὶ στὴν μετάδοσή της στὶς ὑπόλοιπες χῶρες κυρίως τοῦ Βορρᾶ. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὰ ἑβδομῆντα χρόνια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ποὺ παρουσιάζεται ἀδράνεια ἀντιμετωπίσεως καὶ τῶν ἐπειγόντων προβλημάτων· ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἐπέφερε τὴν δεύτερη ριζικὴ ἀλλαγή, οἱ Βόρειοι δὲν εἶναι ὁ δυναμικὸς οἰκονομικὸς παράγων τῆς Ἑνώσεως, παρὰ ὁ προβληματικός της πλέον, μὲ τοὺς Νοτίους ἔχειν ἀναλάβει τὸν πρῶτο ρόλο, στὴν ἀποφυγὴ τῆς ὑφέσεως στὸ σύνολό της. Πέραν τοῦ οἰκονομικοῦ ὁ ψυχολογικὸς παράγων μετράει πλέον περισσότερο· οἱ Βόρειοι πολιτικοὶ κι οἱ γραφειοκράτες τῶν Βρυξελλῶν ἀδυνατοῦν νὰ χωνέψουν τὴν νέα πραγματικότητα. Τὸ βλέπουν, τὸ καταγράφουν στοὺς ρυθμοὺς ἀναπτύξεως, ἀλλὰ τὸ ἀγνοοῦν πολιτικά.