Ἡ σαρωτικὴ νίκη τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη κάλυψε μὲ γαλάζιο χρῶμα τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ροδόπη, ἐπιβεβαιώνοντας τὶς ἄρρηκτες σχέσεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸ τουρκικὸ προξενεῖο, ἀλλὰ αὐτὸ γιὰ τὴν ἱστορία. Ὅσο γιὰ τὸ ποσοστὸ ἀντέγραψε τὴν ΕΔΗΚ τοῦ Γεωργίου Μαύρου τὸ 1977, ὅταν ἔπεσε στὸ 13% ἀπὸ 20% τοῦ 1974· ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπωθεῖ καὶ δὲν πείθει καθόλου, ἀπόδειξη, ὅτι στὶς τρεῖς περιφέρειες ποὺ ἔβαλε ὑποψηφιότητα, Α’ Πειραιῶς, Δωδεκανήσου καὶ Σερρῶν ἐξέλεξε μόνο μία ἕδρα, τὸν ἑαυτό του. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει πατήσει χῶμα ἑλληνικό, δὲν γνωρίζει, ὅτι ὑπάρχει μεγάλη ἔλλειψη ἐργατικῶν χειρῶν ποὺ πλήττει χειρότερα τούς μικρομεσαίους κι αὐτοὶ ψήφισαν κατὰ 53% τὴν Νέα Δημοκρατία…