Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀπέδειξε στὶς ἐκλογές, ὅτι διαθέτει τὴν ἱκανότητα ἐπικοινωνίας μὲ τὸν ἑλληνικὸ λαό, μὲ τὴν ἀμφίδρομη μορφή της· ἀκούει κι ὀσμίζεται στὶς ἐπαφές του μὲ τὸν ἁπλὸ κόσμο, τὸ ποιὲς εἶναι οἱ πραγματικές του ἀνάγκες καὶ τὸ πῶς ἀντιλαμβάνεται τὰ κυβερνητικὰ μέτρα, ὁπότε ἀναλόγως ἐκπέμπει τὰ δικά του μηνύματα, μὲ ὑποδοχὴ τὶς εὐαίσθητες αὐτὲς χορδές. Ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία του εἶναι ἡ ἀποφυγὴ τῆς πολώσεως, τὴν ὁποία ἐπιχείρησε ἐπιβάλλειν ὁ Ναπολεοντίσκος μετὰ μανίας, καὶ ἡ διατήρηση τῆς ἠπιότητος καὶ τῆς φρονήσεως στὸν δικό του λόγο· αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν βαθύτερη καταγραφὴ τοῦ λόγου του καὶ τῆς κριτικῆς του ἀπ’ τοὺς Ἕλληνες, ἑπομένως καὶ τῆς ἀφομοιώσεώς του. Ἔτσι ἐξηγεῖται κι ἡ στροφὴ πολλῶν ψηφοφόρων πρὸς αὐτόν…