Ἡ ἐπέτειος τῆς ἁλώσεως τῆς Πόλεως μᾶς γεμίζει μὲ θλίψη καὶ συγκίνηση, ἐπειδὴ ἀναγνωρίζουμε, ὅτι μαζί της ἔκλεισε ὁ κύκλος τῆς μεγάλης βυζαντινῆς Ἑλλάδος κι ἄνοιξε ὁ τραγικὸς τῶν τεσσάρων αἰώνων τῆς τουρκοκρατιας· εἶναι διδακτικὴ πάντοτε ἡ ἀναδρομή, ἐπειδὴ μᾶς βοηθάει στὴν ἀναγνώριση καὶ διδαχὴ ἀπ’ τὰ σφάλματα καὶ τὶς ἀστοχίες τῶν προγόνων μας. Ἡ ἐποχὴ εἶχε ἀλλάξει καὶ τὰ ἀπόρθητα τείχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχαν χάσει τὸ προνόμιό τους, ἐνῶ ὁ κόσμος της εἶχε ἀποκοπεῖ ἀπ’ τὶς ἑστίες ἀντιστάσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὰ ψηλὰ βουνὰ κι οὔτε ἐνδιαφέρθηκε γιὰ ἐπικοινωνία μαζί τους· εἶχαν ἐνδώσει πολλοὶ ἀπ’ αὐτὸν καὶ δὲν ἐνέπνεαν ἐμπιστοσύνη στοὺς ἀπόμακρους, ἀλλὰ κι ἡρωικούς, ὀρεινούς…