Ἡ ἀντιπολίτευση δείχνει καθημερινὰ καὶ μὲ τὴν προεκλογικὴ τακτική της, ὅτι δὲν ἔχει καταλάβει τίποτε ἀπ’ τὸν θρίαμβο τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ τὶς βαθύτατες ἀλλαγὲς στὴν καθημερινότητα τῶν Ἑλλήνων· εἶναι ἱστορικὴ νίκη, ὅταν ἡ κυβέρνηση αὐξάνει τὰ ποσοστά της στὶς κάλπες, μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια πρωτοφανῶν κρίσεων, μεταναστευτικό, πανδημία, προκλήσεις Τουρκίας, ἐνεργειακὲς ἐλλείψεις, καὶ μόνο ἕνα χρόνο ἠρέμου ζωῆς· ταυτοχρόνως ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔχασε πάνω ἀπ’ τὸ ἕνα τρίτο τῆς δυνάμεώς του κι ὁ Ναπολεοντίσκος τὸ κύρος του ὡς μεγάλος ἡγέτης. Τὰ ἀποτελέσματα δείχνουν, τὸ ποιὸς ἀρχηγὸς ἔχει ἐπαφὴ μὲ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ κι ἀφουγκράζεται τὶς ἀνησυχίες τους καὶ τὶς ἐπιδιώξεις του· ἡ ἀντιπολίτευση ἀποδεικνύει, ὅτι ἔχει κόψει διπλωματικὲς σχέσεις καὶ διαλογικὲς ἐπαφὲς μὲ τὰ λαϊκὰ στρώματα καὶ ζεῖ στὸν κόσμο της. Τρεῖς μεγάλης διαστάσεως ἀλλαγὲς ἐπιβεβαίωσαν οἱ ἐκλογές· πρώτη, τὸ τέλος τῆς γνωστῆς ἀριστερᾶς καὶ περισσότερο τῆς καταχρήσεώς της μεταπολιτευτικά, μὲ τὴν τήρηση ἀποστάσεων ἀσφαλείας τῶν ψηφοφόρων ἀπέναντι στοὺς ἐκφραστές της· ὁπωσδήποτε μελλοντικὰ κάποια ἄλλη ἀριστερὰ θὰ ἐμφανισθεῖ, ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾶ τὴν ἐποχή της. Δεύτερη, οἱ διεθνεῖς σχέσεις ἔχουν ἀλλάξει ἄρδην καὶ δὲν ἰσχύει ἡ μεταπολεμικὴ τάξη τῆς δυτικῆς παγκοσμίου κυριαρχίας, τοῦ ἀμερικανικοῦ μονοπολικοῦ κόσμου· ὁ κόσμος ἔχει γίνει πολυπολικὸς κι ὅποιος τὸ κατάλαβε, τὸ κατάλαβε. Τρίτη, ἡ βαθύτατη ἀλλαγὴ στὴν νοοτροπία τοῦ Ἕλληνος, μὲ τὴν ψηφιοποίηση τῶν συναλλαγῶν μας καὶ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπ’ τὴν χρονοβόρα καὶ ψυχοφθόρα οὐρά· εἴμαστε ἄλλοι ἄνθρωποι πλέον, μὲ ἐλεύθερο χρόνο, χαμόγελο καὶ εὐχάριστη καὶ φιλικὴ διάθεση πρὸς τοὺς γύρω μας…
Οἱ ἀλλαγὲς αὐτὲς ἔχουν γίνει αἰσθητὲς στὴν καθημερινότητα στὶς λαϊκὲς συνοικίες καὶ στὰ χωριά, ἀλλὰ ὄχι στὸ Κολωνάκι καὶ στὰ βόρεια προάστεια· σὲ αὐτὰ ἄλλωστε δὲν ἔχουν ἐπαφὴ μὲ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν συνεχῶν ὑποχρεώσεών τους, μὲ τὸ δημόσιο, τὶς τράπεζες καὶ τοὺς ὀργανισμούς, τοὺς πελάτες καὶ προμηθευτές, αὐτὰ τὰ κάνουν οἱ ὑπηρέτες, ὁπότε κι ἡ ἡγεσία τῆς ἀριστερᾶς ποὺ ἔχει μετακομίσει στὶς περιοχὲς αὐτὲς τὴν τεσσαρακονταετία δὲν τὶς γνωρίζει. Οἱ συνοικίες ἔχουν ζήσει καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς διετίας κι ἀπολαμβάνουν ἀπασχόληση κι εἰσόδημα, κάποιο εἰσόδημα καλύτερο, ἀπ’ τὴν ἀνεργία τῆς τραμποκομμουνιστικῆς ἐξουσίας· κάποια ἔντυπα ἔχουν καταγράψει τὶς ἀλλαγὲς αὐτές, ἀλλὰ οἱ σχολιαστές τους κι ἀναλυτές τους ζοῦν ἀκόμη στὴν ἐποχὴ τῆς ἀριστερᾶς ἰδεοληψίας. Οἱ νέοι βιώνουν τὶς ἄρδην ἀλλαγές, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος ἔκρινε τὴν στάση τους ἀπ’ τὰ λίγα παιδιὰ τῶν κομματικῶν στελεχῶν του κι ὄχι ἀπ’ τὰ πολλὰ ποὺ ἔχουν ἔρθει σὲ ρήξη μὲ τοὺς πατεράδες τους, ἐπειδὴ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ψηφιακὰ ἐπαγγέλματα…
Ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξή μας εἶναι δεδομένη καὶ τὴν καρποῦνται ὅλα τὰ κοινωνικά μας στρώματα καὶ περισσότερο οἱ μικρομεσαῖοι κι οἱ νέοι· ὁ Ναπολεοντίσκος περιοδεύει στὶς ἀγορὲς τῶν πόλεων, ἀλλὰ φαίνεται, ὅτι πάσχει ἀπὸ πρεσβυωπία καὶ δὲν βλέπει στὰ γύρω μαγαζιὰ τὶς ἀγγελίες, «Ζητεῖται ὑπάλληλος», «Ζητεῖται πωλήτρια». Εἶναι ἀδιανόητη ἡ στάση του αὐτή, πέραν τῶν ψευδολογιῶν, γιὰ κρίση καὶ ἀκρίβεια· εἶναι γεγονὸς ἡ ἀκρίβεια, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἑλληνικὸ φαινόμενο, παρὰ διεθνὲς κι ἐμεῖς ἔχουμε τὸν τέταρτο χαμηλότερο πληθωρισμὸ στὴν Εὐρώπη, ὅπως καὶ τὸν ὑψηλότερο ρυθμὸ ἀναπτύξεως. Ἡ διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητος ἀποδεικνύει δύο πράγματα, τὴν ἐμμονὴ τῶν ἀρχηγῶν στὴν ἰδεολογική τους προσήλωση καὶ τὴν παντελῆ ἀποκοπή τους ἀπ’ τὴν χώρα μας· «εἶναι στραβὸς ὁ γιαλὸς» κι ἔτσι ἔχουν δίκαιο. Ὅταν τὸ ἐπιβεβαιώνουν μὲ δηλώσεις, ὅτι ἐξαπατήθηκε ὁ λαός, τότε ἂς τὸν ἀλλάξουν, καὶ νὰ φέρουν ἄλλον ἐδῶ ἢ νὰ πᾶνε αὐτοὶ σὲ ἄλλον, τὸ εὐκολώτερο· δεύτερο, τὴν ψυχολογία τους τῆς δεσμεύσως ἀπέναντι στὶς ἰδεοληψίες τους, ὡς ἐμπεδωμένη νοοτροπία τους. Εἶναι δοῦλοι στὴν σκέψη τους καὶ στὴν πρακτική τους καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τίποτε ἄλλο, πέραν τῆς ἰδεολογικῆς τους πίστεως· εἶναι γνωστὰ τὰ φαινόμενα αὐτά καὶ χαρακτηρίζουν ὅλες τὶς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες καὶ τὶς ὁλοκληρωτικὲς ἰδεολογίες, ὅπως τοὺς πρώτους Βολιῶτες κομμουνιστὲς ποὺ μὲ ψηφοφορία ἀποφάσισαν, ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός!