Στὴν Γερμανία σημειώνονται ριζικὲς ἀλλαγὲς στὰ λαϊκά της στρώματα, μὲ τὴν μαζικὴ σχεδὸν ἀποδοκιμασία τῶν τριῶν κομμάτων τῆς κυβερνήσεως καὶ τὴν ἄνοδο στὴν δεύτερη θέση τῆς ἀκροδεξιᾶς, μὲ 27%, Χριστιανοδημοκρατῶν, 19,1%, Ἀκροδεξιῶν, 19%, Σοσιαλδημοκρατῶν, 13%, Πρασίνων, 9%, Φιλελευθέρων· μάλιστα σὲ πολλὰ ἀνατολικὰ κρατίδια ἡ ἀκροδεξιὰ ἀνέρχεται σὲ 30%, ἐνῶ στὰ δυτικὰ σὲ 16%. Ἡ δημοσκόπηση ἔχει προκαλέσει σεισμὸ στὸν κυβερνητικὸ συνασπισμό, καθὼς ἀποδεικνύει, ὅτι δὲν ἐκφράζει τὴν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ, ἐνῶ θεωρεῖται δεδομένο, ὅτι οἱ τάσεις αὐτὲς θὰ ἐνισχυσθοῦν, ἂν συνεχίσει τὴν ἴδια πολιτική της ἡ κυβέρνηση· ὁπότε τίθεται καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα τῆς προσφυγῆς στὶς κάλπες, ὅσο κι ἂν προβλέπεται δύσκολη ἡ διαδικασία κατὰ τὸ Σύνταγμα. Τὰ τρία κόμματα δὲν ἔχουν διαύλους ἐπικοινωνίας μεταξύ τους, τόσο στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οὐκρανικοῦ, ὅσο καὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὴν Εὐρώπη. Οἱ πιέσεις τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων ἐνισχύονται…