Οἱ κινήσεις διαδοχῆς τῶν ἀρχηγῶν τῶν ἡττηθησομένων κομμάτων πυκνώνουν, καθὼς πιστεύεται ἀπ’ τοὺς ἐπιδόξους πολιτικούς, ὅτι εἶναι βέβαιη ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἐνῶ συζητοῦνται πολλὰ καὶ γιὰ τὸ ΠΑΣΟΚ, ἐπειδὴ ἡ πλειοψηφία εἶχε πιστέψει στὴν ἀνάδειξή του σὲ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, ἀλλὰ θεωροῦν ὑπεύθυνο, γιὰ τὴν ἀποτυχία τὸν πρόεδρό του. Στὸν ΣΥΡΙΖΑ ἀναμένουν πενῆντα μὲ πενηνταπέντε βουλευτές, ἀλλὰ μὲ ριζικὴ ἀνανέωση τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ὁμάδος καὶ τοὺς ἡλικιωμένους παλαιμάχους τῆς ἀριστερᾶς, μᾶλλον ἐκτὸς Βουλῆς, ὁπότε ἀνατρέπονται τὰ ἀρχικὰ σχέδια· ἡ κινητικότης ὅμως συνεχίζεται ἀμείωτη. Στὸ παιχνίδι εἰσέρχεται κι ὁ ἐκ Θεσσαλονίκης εὐτραφέστατος, καθὼς πληθαίνουν κι οἱ παρεμβάσεις τρίτων, γιὰ ἀνάδειξη νέων σχημάτων, μὲ τὴν ἀναμόρφωση τῶν ὑπαρχόντων κομμάτων· ὅπου «φτώχεια καὶ γκρίνια», ἀλλὰ οἱ κάλπες δίδουν τὸν τόνο τῶν ἐξελίξεων. Στὰ μικρὰ κόμματα ἐντείνεται ἡ δυσφορία, μετὰ τὴν ἀρχικὴ εὐφορία, καθὼς ὅλα σκεπάζονται ἀπ’ τὴν αὐταρχικότητα τῶν ἡγετῶν τους…