Αὐτοδυναμία Μητσοτάκη καὶ συρρίκνωση ὑπολοίπων

Τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα τῆς Κυριακῆς θεωρεῖται δεδομένο ἀπὸ ὅλους, αὐτοδυναμία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, μὲ ἄγνωστο μόνο τὸ ποσοστό της, καὶ συρρίκνωση τῶν ὑπολοίπων, τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τῶν μικρῶν· τὸ ἤρεμο κλίμα κι ἡ σύνεση τοῦ λαοῦ εἶναι ὁ κύριος λόγος, στὴν διαμόρφωση τοῦ ὁποίου συνέβαλον δύο παράγοντες: ἡ ἄρνηση τοῦ προέδρου τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὅπως ἀπαντήσει στὴν πόλωση τοῦ ὁμολόγου του τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὁπότε καὶ στὴν παταγώδη ἀποτυχία τοῦ διχασμοῦ, ἂν κι εἶχε φανεῖ αὐτὸ ἀπ’ τὶς πρῶτες κάλπες. Ταυτοχρόνως μέτρησαν καὶ δύο ἄλλοι παράγοντες, πρῶτος, ἡ ἀνοδικὴ πορεία τῆς οἰκονομίας, τὴν ὁποία ἀναγνώρισε κι ὁ Ναπολεοντίσκος λέγοντας, ὅτι ὑπάρχει ἔλλειψη ἐργατικῶν χειρῶν σὲ πολλοὺς κλάδους καὶ διαψεύδοντας τὸν ἑαυτό του, ὅτι ἡ χώρα διέρχεται κρίση κι ἡ ἀνεργία εἶναι ὑψηλή· ἀλλὰ δὲν καταλάβαινε τί ἔλεγε, ὅπως φαινόταν ἀπ’ τὸ ὕφος του. Δεύτερος, εἶναι ἡ ἀπροθυμία τοῦ κόσμου γιὰ νέες περιπέτειες, ὅταν εἶναι ἀκόμη γνωστὴ ἡ ἐξαθλίωση τῆς πρώτης τετραετίας ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως, τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἡ τελευταία ἑβδομάδα κυλάει στὴν κατηφόρα γιὰ τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, μὲ ἀπρόβλεπτο τὸ τέλος της, ἀλλὰ μὲ μόνο σίγουρο τὸν πάτο. Ἡ ἀλλαγὴ ἡγεσίας θεωρεῖται δεδομένη, ὅπως κι ἡ ἀντίθεση τοῦ προέδρου του, γιὰ ὅσο διάστημα μπορέσει δεμένος στὴν καρέκλα…

Ἡ χρησιμοποίηση τῆς τραγωδίας τῆς Πύλου, ὡς μέσο πολώσεως τῆς πολιτικῆς ζωῆς, ἀπέβη χειρότερη κι ἀπὸ ἐκείνη τῆς συμφορᾶς τῶν Τεμπῶν· ἡ κοινὴ γνώμη, ἑλληνικὴ καὶ ξένη, παραξενεύθηκε, γιὰ τὴν προσπάθεια κατασπιλώσεως τῆς χώρας καὶ ἐπιρρίψεως τῶν εὐθυνῶν στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη. Δηλαδή, γιὰ τὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση δὲν ὑπάρχει οὔτε ἱερὸ οὔτε ὅσιο, οὔτε πατρίδα, οὔτε ἑλληνικὸς λαός, μπροστὰ στὸ προσωπικό τους συμφέρον· στὴν Κουμουνδούρου κάποιοι μᾶλλον ἔχουν καταλάβει, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ λένε, ὅτι ἡ γνωστὴ ἀριστερά, ὡς ἰδεολογία καὶ ἐξουσία, ἔχουν τελειώσει -παράδειγμα οἱ Ποδέμος τῆς Ἱσπανίας διαλύθηκαν κι ὡς κόμμα, μετὰ τὴν ἀποτυχία τους ὡς κυβέρνηση· μαζὶ εἶχαν ξεκινήσει μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸν Ναπολεοντίσκο, μᾶλλον μαζὶ τελειώνουν, «κοινὴ γὰρ ἡ μοῖρα»-, ὁπότε προτείνουν τὴν σταδιακὴ ἀποδέσμευσή τους ἀπ’ τὶς παλιὲς ἰδεολογικὲς ἐξαρτήσεις τους καὶ τὴν ἀναζήτηση ἄλλης ἰδεολογίας· ἀλλὰ αὐτὸ προσκρούει σὲ δύο μεγάλα ἐμπόδια: πρῶτο, τὴν ἀδυναμία τοῦ προέδρου τους τοῦ νὰ ἀντιλήφθεῖ αὐτὰ τὰ πράγματα, τοῦ νὰ τὰ καταγράψει ὁ ἐλάχιστος νοῦς του· δεύτερος, οἱ ἀντιδράσεις τοῦ κομματικοῦ τους μηχανισμοῦ, τοῦ ἀνυπάρκτου, ἀλλὰ αὐτὸς εἶναι κι ὄχι ἄλλος. Ἑπομένως ὑφίσταται τὴν μοῖρα του καὶ τὸ κόμμα· τὸ τί θὰ ὰπομείνει ἀπὸ δαῦτο, ὅταν ἀρχίσουν τὰ γνωστὰ ἀριστερα μαχαιρώματα; εἶναι τὸ ζητούμενο πλέον…

Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν Ἑλλήνων εἶναι ὁ κυριώτερος μᾶλλον παράγων τῶν σημαντικῶν μεταβολῶν· μέσα στὴν τετραετία, καὶ παρὰ τὶς τουρκικὲς προκλήσεις, τὴν πανδημία καὶ τὴν ἐνεργειακὴ κρίση, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀπεδέχθη, ἀσμένως μάλιστα, τὶς βαθύτερες ἀλλαγὲς τῆς καθημερινότητός του στὴν ἱστορία του· παρόμοιες εἶναι μόνο ἐκεῖνες τῆς Ἰωνίας καὶ τῆς ὑπολοίπου Ἑλλάδος στὰ πρῶτα βήματα τῆς ἀμέσου δημοκρατίας, ὅταν ὁ Θαλῆς ὁ Μιλήσιος μετέφερε τὴν τεχνολογικὴ καὶ οἰκονομικὴ γνώση τῶν προηγμένων τότε χωρῶν τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Μεσοποταμίας, ἀπ’ τὸ κλειστὸ ἱερατικὸ κι ἱεραρχικὸ σύστημα ἐξουσίας στὴν ἐλεύθερη Ἀγορὰ τῆς Μιλήτου καὶ τῶν ἄλλων ἑλληνικῶν πόλεων. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ πολιτικὴ σημασία τῆς ψηφιοποιήσεως τῶν συναλλαγῶν μας· ὁ Ἕλληνας ἀπὸ ὑποτακτικὸς καὶ δουλοπρεπὴς ἐξ ἀνάγκης τῆς ἀπροσώπου καὶ δεσποτικῆς γραφειοκρατίας, δημοσίου καὶ ἄλλων ὀργανισμῶν, μετετράπη σὲ ἐλεύθερο πολίτη κι ἰσότιμο ἑταῖρο μὲ αὐτές, καθὼς ἀπ’ τὸ σπίτι του, τὸ γραφεῖο του ἢ τὸ κινητό του, κάνει ὅλες τὶς δουλειές του. Τὸ ἱστορικὸ πολιτικὸ βῆμα ἔχει δύο σκέλη, ἀπαλλάσσεται τῆς χρονοβόρου καὶ ψυχοφθόρου οὐρᾶς, ὡς κυρίας ψυχολογικῆς βαρύτητος, καὶ δεύτερο, κατακτᾶ τὴν ἐλεύθερη πολιτικὴ σκέψη καὶ διευκολύνεται στὶς ἐπαγγελματικὲς καὶ πολιτικὲς ἀναζητήσεις του. Τέλος, διαπιστώνει, ὅτι μέρος τοῦ αὐταρχικοῦ συστήματος εἶναι ἡ κομματικὴ ἱεραρχία, πολλὲς φορὲς ταυτιζομένη καὶ προσωπικῶς στὰ στελέχη…