Ἀκόμη κι ὁ Ζαχαριάδης ἀρνήθηκε τὴν βοήθειά του στὸν Ναπολεοντίσκο, παρὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ πνεύματός του ἀπ’ τὸν ἐκ Θεσσαλονίκης καθηγητίσκο· προσελήφθη, μὲ τὴν ὑπόσχεση, ὅτι θὰ ἐπιτύχει ἅλμα στὸν ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τὶς ἐκλογές, ἀλλὰ ἐπέτυχε, ἀπολύτως, ὅπως λένε οἱ κακὲς γλῶσσες τῆς Κουμουνδούρου, μόνο ποὺ τὸ ἅλμα ἔγινε μὲ τὸ κεφάλι κάτω, στὴν κατηφόρα καὶ μὲ στόχο τὸν πάτο. Οἱ ἀντιδράσεις στὸ κόμμα πολλαπλασιάζονται, ἐπειδὴ πολλοὶ θεωροῦν ἀρκετὰ πιθανὴ τὴν ἐπανάληψη τοῦ φαινομένου τῆς πρώτης κάλπης καὶ δὲν ἀποκλείουν καὶ μέχρι 45 βουλευτὲς πλέον, ὁπότε παλαιὰ στελέχη βλέπουν τοὺς ἑαυτούς τους ἐκτὸς Βουλῆς, ἑπομένως κι ἐκτὸς τῶν διεργασιῶν διαδοχῆς· οἱ νεαροὶ ποὺ ἐκλέγονται δὲν ἔχουν ἀπήχηση στὸν κομματικὸ μηχανισμὸ καὶ εὐρύτερα, πέραν τῶν τηλεοπτικῶν δικτύων.