Ἀνάδειξη φύσεως ἀριστερᾶς

Τὴν ἀνάδειξη τῆς πραγματικῆς φύσεως τῆς ἀριστερᾶς, ὡς ἰδεολογίας κι ὡς πρακτικῆς, φέρουν τὰ δύο φαινόμενα τοῦ ἐκλογικοῦ ἀγῶνος· τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τῶν συνδυασμῶν στὰ μικρὰ ἀριστερὰ καὶ δεξιὰ ὅμως κόμματα, καθὼς ἀπεκλείσθησαν ὅσοι πρῶτοι ὑποψήφιοι δὲν ἦταν ἀρεστοὶ στὴν πρόεδρό του, ὁπότε ἀκολούθησαν κι οἱ δεξιοὶ ἡγέτες. Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ πεισματικὴ ἄρνηση παραιτήσεως τοῦ Ναπολεοντίσκου, μετὰ τὴν πέμπτη κατὰ σειρὰ πολιτικὴ συντριβή του, καὶ μάλιστα στὸ ὄνομα τῶν ἀρχῶν τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῆς προόδου· τὸ ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀριστερά, τῆς αὐθαιρεσίας καὶ δεσποτείας, εἶναι γνωστό, ἀλλὰ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τὸ ὁμολογοῦν μὲ τόσο αὐθάδη τρόπο. Θὰ τοὺς ἀκολουθήσει ὁ κόσμος τους, μᾶλλον δύσκολο. Ἀλλὰ στὴν πράξη γίνεται κάπως διαφορετικά, μεγάλο μέρος φεύγει προτροπάδην καὶ μερικοὶ μένουν, ἐπειδὴ ἔχουν συνηθίσει τὸν βούρδουλα. Εἶναι οἱ φύσει δοῦλοι της, γνωστοὶ στὴν ἱστορία…