Ἡ διάσκεψη τοῦ Λονδίνου, γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση τῆς Οὐκρανίας, θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς διπλωματικοὺς κύκλους περισσότερο προσπάθεια ἀνακινήσεως τοῦ δυτικοῦ ἐνδιαφέροντος γιὰ τὴν ἐμπόλεμη χώρα καὶ λιγώτερο, ὡς συλλογὴ κεφαλαίων, ἂν καὶ εἶναι γεγονός, ὅτι στερεύουν οἱ ἄλλες πηγὲς οἰκονομικῆς βοηθείας της· ἡ τελετὴ ἐνάρξεως φαντασμογορική, μὲ τὸν βασιλέα, τὸν πρωθυπουργό, τὴν πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς κι ἀπομένει ἡ καταμέτρηση τῆς συνεισφορᾶς ἑκάστου κι ἡ διαβίβαση τῶν ποσῶν στὸ Κίεβο. Στὸ μέτωπο πάντως ἡ οὐκρανικὴ ἀντεπίθεση δὲν δείχνει σημεῖα ζωῆς, περὰν τῶν διαβεβαιώσεων τοῦ προέδρου τῆς χώρας· ἀντιθέτως πληθαίνουν οἱ πληροφορίες γιὰ ἀπροθυμία συμμετοχῆς τῶν στρατιωτῶν στὶς ἐπιθέσεις καὶ γιὰ πολλὲς λιποταξίες. Ἡ πειθαρχία εἶναι σχεδὸν ἀνύπαρκτη, ὅπως μεταδίδουν καὶ τὰ ἀτλαντικὰ μέσα, ἐνῶ ἡ ἄμυνα τῶν Ρώσων ἰσχυρή, καθὼς ἔχουν ἐξασφαλίσει μὲ φορητοὺς πυραύλους τελευταίας τεχνολογίας τὴν κατάρριψη κάθε ἱπταμένου σκάφους καὶ τὴν καταστροφὴ τῶν θωρακισμένων τους.