Στὴν προηγούμενη ἀποξένωσή τους ἐπανῆλθαν Ἀμερικανοὶ καὶ Κινέζοι, ἀκριβῶς τὴν ἑπομένη τῆς καλῆς χειρονομίας τοῦ Ἄντονυ Μπλίνκεν πρὸς τὸν Ξὶ Τζιπίνγκ, ὅτι ἀναγνωρίζει τὴν μία καὶ ἑνιαία Κίνα· προχθὲς ὁ Τζὸ Μπάιντεν χαρακτήρισε, σὲ κομματική του ἐκδήλωση γιὰ τὴν προεκλογική του ἐκστρατεία, δικτάτορα τὸν Κινέζο πρόεδρο, μὲ αὐστηρότατη τὴν ἐνόχληση τοῦ Πεκίνου. Φυσικά, ὁ Λευκὸς Οἶκος ἔσπευσε νὰ ἐκτονώσει τὴν κατάσταση, λέγοντας ὅτι δὲν ἔννοοῦσε αὐτό, ἀλλὰ ἡ ζημία ἔγινε· ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τοῦ ξεφεύγουν διάφορα τοῦ ἡλικιωμένου προέδρου καὶ τρέχουν ἀπὸ πίσω οἱ ἐπιτελεῖς του νὰ τὰ συμμαζέψουν, ἀλλὰ τότε τὸ πρόβλημα γίνεται σοβαρώτερο. Δηλαδή, οἱ Ἀμερικανοὶ ἀναγνωρίζουν, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὅτι ὁ πρόεδρός τους εἶναι περιορισμένων διανοητικῶν δυνατοτήτων, λόγῳ γήρατος, ἀλλὰ τότε πῶς ἔχουν τὴν ἀπαίτηση οἱ ξένοι νὰ ἀποδέχονται τὶς συμφωνίες μαζί του; Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί, ἀπαιτεῖται ὑπεύθυνη ἡγεσία.