Πρόβλημα ἀντιπολιτεύσεως στὴν δημοκρατία μας

Ὁ δεύτερος ἐκλογικὸς θρίαμβος τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, σὲ ἕναν μῆνα μέσα, θέτει τὴν Ἑλλάδα σὲ πορεία πολιτικῆς σταθερότητος γιὰ τέσσερα χρόνια κι ηὐξημένες εὐθύνες στὸν ἴδιο πρωτίστως καὶ στὴν κυβέρνησή του, γιὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἀνταπόκριση στὴν ἐντολὴ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ· δὲν ὑπάρχουν δικαιολογίες, ὅταν μάλιστα ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση βρίσκεται σὲ 23% ἀπόσταση ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία καὶ χωρὶς τὸ ὅριο τῶν ἐπαρκῶν βουλευτῶν, ποὺ τῆς προσφέρει ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς, γιὰ σειρὰ ὁλόκληρη πρωτοβουλιῶν της, ὅπως ὑποβολὴ προτάσεως δυσπιστίας, Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐμφανίσθηκε ὡς μέγας καὶ τρανὸς κι ἀποδείχθηκε μαθητευόμενος μάγος, ἐξ οὗ κι ἡ ὀνομασία του· γατζώνεται στὴν καρέκλα του, ἐπειδὴ φοβᾶται τὶς ἀποκαλύψεις τῶν πράξεών του κατὰ τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας του κι ἐλπίζει, ὅτι ὡς ἀρχηγὸς ἔχει κάποια πλεονεκτήματα. Φροῦδες ἐλπίδες, ὅπως κι ἐκεῖνες, ὅτι εἶναι ἄχαστος ὡς πρωθυπουργὸς ἢ ὅτι ἐπίκειται ἡ ἐπιστροφή του στὸ Μέγαρο Μαξίμου, ὅπως διακήρυσσε μέχρι τὶς ἐκλογὲς τοῦ Μαΐου· ἀλλά, «ὅπου φτώχεια καὶ γκρίνια» κι αὐτὸ μετράει στὴν πολιτικὴ ζωή. Τὸ μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, καθὼς τὸ κόμμα δὲν εἶναι ἀστικὴ ἑταιρεία, ποὺ ἀλλάζει τὴν διοίκησή της καὶ μὲ δικαστικὴ ἀπόφαση. Ὅταν ὁ ἀρχηγὸς ἐπιμένει τὸ παίρνει μαζί του…

Ἀλλά, ἡ δημοκρατία χρειάζεται, ἐκτὸς ἀπὸ κυβέρνηση, καὶ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση, διαφορετικὰ χωλαίνει καὶ σὲ κρίσιμες στιγμὲς φαίνονται οἱ ἀδυναμίες της· ἡ εὐθύνη γιὰ σύμπτηξη ἱκανῆς καὶ πειστικῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως βαρύνει ἀποκλειστικὰ τὰ κόμματά της σὲ πρῶτο βαθμό. Εἶναι ὑποχρεωμένα κι ἂν ἀκόμη εἶναι πολυδιασπασμένα νὰ ἀναζητήσουν τρόπους συγκλίσεως τῶν ἀπόψεών τους, ὅσο δύσκολη κι ἂν εἶναι ἡ ἐγκατάλειψη τῶν φιλοδοξιῶν τῶν ἀρχηγῶν τους· κάποτε θὰ γίνει αὐτό, ἀλλὰ ὅσο γρηγορώτερα ἐπιτευχθεῖ τόσο καλύτερα γιὰ τὴν χώρα. Ἡ εὐθύνη τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη εἶναι βαρύνουσα κι εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀσκήσει τὴν πολιτική του, μὲ τρόπο εὐνοοῦντα τὴν ἀνάδειξη ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅσο κι ἂν μικροπολιτικὰ φαίνεται, ὅτι δὲν τὸν εὐνοεῖ. Ὅσοι προβάλλουν τὴν ἄποψη αὐτὴ ἀγνοοῦν τὴν ἱστορία καὶ φέρονται μὲ ἄκρως ἰδιοτελῆ τρόπο· ἡ ζωντανὴ καὶ ἐποικοδομητικὴ ἀντιπολίτευση εὐνοεῖ τὴν κυβέρνηση καὶ τὴν καθιστᾶ ἀποτελεσματικώτερη, αὐτὸ εἶναι γεγονός. Ἐὰν ὁ πρωθυπουργὸς ἀξιολογήσει σωστὰ τὴν ἀποστολή του αὐτή, τότε ὄχι μόνο θὰ κερδίσει καὶ τὶς ἑπομένες ἐκλογές, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔπαινο τῆς ἱστορίας, «τοῦ δήμου καὶ τῶν σοφιστῶν, τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα εὖγε». Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τοῦ ἀναγνώρισε τὴν ἀπόρριψη ἐκ μέρους του τῆς πολώσως καὶ τοῦ διχασμοῦ στὶς κάλπες. Συμπλήρωμά του εἶναι, ὁμαλὴ λειτουργία τῆς δημοκρατίας, ὡς ἐπιστέγασμά τῆς προηγουμένης πορείας του…